لحظه ها

سخنی ازشهید ضحاک، پس ازشهادت "بابه"

2012-02-29T21:59:00.002+02:00

شهید ضحاک، پس ازشهادت "بابه"

لحظه ها

زندگی و اندیشه‌های علامه شهید اسماعیل مبلغ در گفتگو با داکتر سید عسکر موسوی

2012-02-21T23:59:00.003+02:00

من از مبلغ البته نه به رسم تواضع و فروتنی تحت تاثیر رسم و رواج‌های که در این بخش از جهان ما وجود دارد بلکه به‌عنوان فردی که آن روح بزرگ را از نزدیک می‌شناخت، به‌عنوان یک متفکر یاد می‌کنم. من حقیقتا بسیار کوچکتر از آنی هستم که در باره ایشان صحبت کنم. مبلغ یک نابغه‌ی بود که حد اقل پنجاه سال از زمان خودش زود تر به دنیا آمده بودند.

اشاره:

شماره دهم و یازدهم فصلنامه تخصصی پگاه اندیشه که توسط انجمن طلاب افغانستان به تازگی منتشر شده است به «بازخوانی اندیشه ها و آثار علمای معاصر افغانستان» پرداخته است. در این شماره مقالات مختلف در مورد علمای معاصر افغانستان به چاپ رسیده است و در ضمن گفتگوی جالبی با داکتر سید عسکر موسوی در مورد شخصیت و اندیشه های شهید علامه اسماعیل مبلغ نیز انجام شده است. سایت غرجستان ضمن تقدیر و تشکر از گردانندگان این فصلنامه گفتگوی این فصلنامه با آقای موسوی را با ذکر منبع در اختیار خوانندگان قرار می دهد. زحمت انجام این گفتگو به عهده ی آقای روح الله روحانی سردبیر این فصلنامه بوده است. به امید خدا در آینده نیز چنین کارهای ارزشمندی را خدمت خوانندگان محترم تقدیم خواهیم کرد.

پگاه اندیشه: ضمن عرض خیر مقدم به محضر حضرت عالی و تشکر از این‌که دعوت ما را پذیرفتید، و در این گفت‌وگو شرکت کردید. فصلنامه پگاه اندیشه در این شماره درنظر دارد نگاهی به زندگی، آثار و اندیشه‌های علمای معاصر افغانستان داشته باشد. یکی از مهم ترین و برجسته ترین چهره‌های علمی و فکری در دهه‌های اخیر، مرحوم علامه اسماعیل مبلغ است. حضرت عالی از معدود کسانی هستید که از نزدیک با مرحوم مبلغ آشنا بوده و می‌توانید در معرفی این شخصیت برجسته کشور ما، ما را یاری رسانید. از همین رو بحث را از نحوه آشنایی حضرتعالی با مرحوم علامه اسماعیل مبلغ شروع می‌کنیم، بفرمایید.

موسوی: جناب مبلغ از نظر گروه سنی، متعلق به نسل پیش از ما بودند. آشنایی‌های اولیه ما با ایشان به سال‌هایی برمی¬گردد که من در مکتب در دوره ابتدایی درس می‌خواندم. خانواده‌ی ما با آقای مبلغ و خانواده ایشان یک رابطه و آشنایی بسیار نزدیک داشتند. پدر ایشان (مرحوم حاجی مسافر) از نظر اقتصادی وضع نسبتا خوبی داشتند. اما آشنایی بیشتر و عمیق‌تر ما و به اصطلاح کابلی‌ها آشنایی شعوری ما با مبلغ، در دوران تحصیل ما در لیسه (دبیرستان) حبیبیه، رقم خورد. به دلیل آن که در این دوره ما وارد فعالیت‌های سیاسی اجتماعی شدیم، و در آن زمان در جریانی به نام «پ.الف.الف»، ابتدا به‌عنوان هوادار و بعدها به‌عنوان عضو رسمی، فعالیت می‌کردم. فعالیت در این جریان باعث شد که ما درگیر یک سری مباحث و مسائل جدید شدیم. مباحثی از قبیل اسلام ارتجاعی و اسلام انقلابی و … در آن زمان در حلقات ما مطرح بود. در تقسیم بندی‌های که صورت می¬گرفت، معمولا شهید بلخی به عنوان یک مسلمان انقلابی مطرح می‌شد. علامه اسماعیل مبلغ را به عنوان یک چهره انقلابی نمی¬شناختیم، اما مبلغ به ‌عنوان یک روشنفکر درجه یک برای ما کاملا مطرح بود. رابطه‌ی ما با آقای مبلغ در سال‌های که من به ایران آمدم عمیق ترشد، در ایران بود که من با ایشان ارتباط نامه‌ای برقرار کردم و مکاتباتی داشتم. من از ایران کتاب‌های چاپ ایران را برای ایشان می‌فرستادم و از کابل ایشان کتاب‌های خود را برای من می‌فرستادند. اکنون در کتابخانة آیت الله مرعشی نجفی، یک سری از کتاب‌های آقای مبلغ موجود است که من آن‌ها را به این کتابخانه هدیه کرده‌ام. مانند سلامان و ابسال، جامی و ابن عربی و از این دست کتاب‌ها و نبشته‌های ایشان. بعدها که ایشان به ایران تشریف آوردند و در آن سفر با ایشان آقای محمد کریم خلیلی هم بودند ما با ایشان نشست‌های بسیار مفصلی داشتیم. در این نشست¬ها، شناخت ما از آقای مبلغ، و نسبت به شخصیت، اندیشه‌ها و افکار مرحوم مبلغ عمیق¬تر و ژرف¬تر شد.

پگاه اندیشه: جناب آقای موسوی در مورد تحصیلات آقای مبلغ بفرمایید که آقای مبلغ تحصیلات و مطالعات¬شان صرفا در کابل بوده و یا این‌که در خارج از کابل و افغانستان نیز به تحصیل پرداخته¬اند؟ و سرانجام زندگی آقای مبلغ به چه صورت بود؟

موسوی: علامه اسماعیل مبلغ محصول کابل¬اند؛ کابل در آن زمان‌ها و در نسل ایشان تنها و تنها یک مرکز آموزش مدرسه‌یی قدیم داشت و آن تکیه خانه عمومی بود. در واقع موج اول تحرکاتی که بعدها شاخ و برگ پیدا کرد، از همین تکیه خانه عمومی شروع شد. ایشان از شاگردان حضرت آیت الله حجت بودند و بعدها خدمت اساتید دیگر از جمله آیت الله واعظ تلمذ کرده¬اند. فلسفه را مثلا در حضور آیت الله عالم خوانده¬اند و همین‌طور سایر درس‌ها را خدمت اساتید دیگر در کابل فرا گرفته¬اند. مبلغ در سفری که در حدود سال‌های ۱۳۵۵ به ایران آمدند، ساواک (سازمان وقت اطلاعات ایران) ایشان را گرفتند و از ایران اخراج کردند. این نکته را هم بگویم که زندگی شخصی آقای مبلغ به لحاظ معیشتی در یک وضعیت بسیار بدی قرار داشت. گویی همه متفکران بزرگ یک سرنوشت و تقدیر مشترک دارند. وضع اقتصادی آقای مبلغ بسیار و به شدت خراب بود. به همین دلیل ایشان به کارهای اقتصادی رو آورده بودند و کتاب فروشی می‌کردند، کتاب از تهران می‌بردند می‌فروختند تا یک لقمه نان حلال به دست بیاورند. در این سال‌ها در داخل افغانستان کودتای حزب دموکراتیک خلق افغانستان صورت گرفت. تا جایی که من اطلاع دارم؛ البته این اطلاعات و اخباری که من در اختیار دارم به یک واسطه از فرزند آن مرحوم، احمد حسین مبلغ، پسر ارشد و بزرگ ایشان خدمت شما نقل می‌کنم. به گفتة فرزند ایشان توصیه‌های فراوانی به ایشان شده بود که به افغانستان مسافرت نکنند، اما فکر می‌کنم شاید ایشان یقین نداشتند که حزب دموکراتیک به ایشان آسیبی خواهند رساند. به این دلیل که برای مدت زیادی فرزندان ایشان گرایشی به جناح پرچم حزب دموکراتیک داشتند و از این طریق روابط و نشست و جلساتی میان آنان وجود داشته است. من خودم از چندین نفر شنیدم که فلسفه را به هواداران و اعضای حزب دموکراتیک آقای مبلغ درس می‌داده است. بنابراین آقای مبلغ فکر می‌کردند که به دلیل آن که ایشان یک عالم مسلمان روشنفکر هستند، حزب دموکراتیک درک می‌کنند که ایشان با دیگران متفاوت¬اند و کاری با او نخواهند داشت. اما به هرحال این گروه (حزب دموکراتیک خلق) ایشان را گرفتند و احتمالا ایشان جزو اولین گروه‌های بودند که همراه با سایر علمای دیگر مانند آقای عالم و …، همه تیرباران شدند. خبر شهادت‌شان را آقای میر محمد صدیق فرهنگ [نویسنده کتاب افغانستان در پنج قرن اخیر] با یک اندوه فراوان بعد از آن‌که آقای فرهنگ از زندان آزاد شدند، اعلام کردند، آقای فرهنگ شاهد تیرباران شدن ایشان بوده¬اند. فرهنگ از ارادت‌مندان مرحوم مبلغ بودند و از کسانی بودند که آقای مبلغ را از نزدیک می‌شناختند و به ایشان ارادت خاص داشتند. آقای فرهنگ به‌ عنوان تسلیت؛ یادداشتی را به آقای رضوی فرستادند که من ورقه‌ی تسلیت¬شان را خودم هم خواندم. در آن زمان مثل این که آقای فرهنگ در آمریکا بودند و ما در پاکستان مهاجر بودیم. من یادم می‌آید که آن روز، روز بسیار اندوه‌ناکی بود و من و جناب استاد رضوی ساعت‌ها سکوت کردیم. در حدود سال‌های ۱۳۶۲ این رویداد اتفاق افتاد. البته یاد آوری کنم که مرحوم مبلغ و دیگران، در همان نه ماه اول پس از دست‌گیری کشته شده بودند و ما بعدها مطلع شدیم.

پگاه اندیشه: جناب آقای داکتر موسوی شما آقای مبلغ را به‌عنوان یک متفکر می‌شناسید؟ و آیا ما در قحط الرجال افغانستان در دوره‌های اخیر می‌توانیم از مبلغ به‌ عنوان یک متفکری که دارای اندیشه و فکر مخصوص خودش هست و یک نظام فکری مخصوص خود را دارد نام ببریم؟

موسوی: من از مبلغ البته نه به رسم تواضع و فروتنی تحت تاثیر رسم و رواج‌های که در این بخش از جهان ما وجود دارد بلکه به‌عنوان فردی که آن روح بزرگ را از نزدیک می‌شناخت، به‌عنوان یک متفکر یاد می‌کنم. من حقیقتا بسیار کوچک¬تر از آنی هستم که در باره ¬ایشان صحبت کنم. مبلغ یک نابغه‌ی بود که حد اقل پنجاه سال از زمان خودش زود تر به دنیا آمده بودند. در این‌که او نبوغ فوق العاده داشت هیچ جای تردیدی باقی نیست. مبلغ بسیار جوان کشته شد شاید هنوز ریش‌اش به اصطلاح کابلی‌ها «ماش و برنج» بود و سفید نشده بود که کشته شد. ولی آثاری را که مبلغ نوشته است در نیمة اول زندگی¬اش نوشته است. یعنی قبل از بیست و پنج سالگی. برخی از همین آثار مبلغ تاجای که من اطلاع دارم در مراکز علمی مهم دنیا مثل دانشگاه کابل، دانشگاه تهران، و حتی در مراکز علمی مانند دانشگاه لندن جزو آثار سنگین وزن و درجه یک به شمار می‌آید. آشنایی شخصی من هم با جناب مبلغ مؤید همین مطلب است. متأسفانه او مقهور و مظلوم در جامعه‌ای قرار گرفت که از او صد سال، پنجاه سال عقب¬تر می‌زیستند و او را درک ‌نمی‌کردند؛ حتی خانواده‌ی پدری او هم مبلغ را درک نمی‌کردند و مبلغ در یک فقر و تنگ‌دستی وحشت‌ناکی زندگی کرد و در همان وضعیت هم از دنیا رفت.

پگاه اندیشه: جناب آقای داکتر موسوی با توجه به آنچه حضرت عالی فرمودید و با توجه به آشنایی شما با ایشان، دغدغه‌ها و مسائل اصلی فکری آقای مبلغ چه بود؟ و ما چه چیزهای را به ‌عنوان مسائل اصلی فکری آقای مبلغ می‌توانیم برشماریم؟

موسوی: این بحث مهمی است من آرزو دارم که یک روزی برای عرض ادب و احترام به پیشگاه آن روح بزرگ چیزی در این زمینه بنویسم. خیلی از بحث‌ها و مسائلی وجود دارد که باید به آن پرداخت و احساس می‌کنم این جزو مسئولیت‌های اخلاقی من است. بنا براین چون مسائل و بحث‌ها بسیار فراوان است من در این‌جا فقط به صورت فهرست¬وار نکاتی را عرض می‌کنم؛ تا فرصتی که بتوانم به این بحث در مجال دیگر آنگونه که باید بپردازم. نکته‌ی اول اینکه او یک روح نا آرام، تشنه و سیری¬ناپذیر برای دانستن بود. هیچ‌گاهی تشنگی او از دانستن رفع نمی‌شد به هیچ وجه. هیچ چیزی به اندازه کتاب او را از خود بی‌خود نمی‌کرد. مخصوصا اگر با موضوع جدیدی مواجه می‌شد. هیچ چیزی او را به اندازه‌ی یک کتاب خوشحال نمی‌ساخت در حدی که انسان وقتی به یک بچه و کودک عروسک می‌دهد خوشحال می‌شود و به وجد می‌آید مبلغ دقیقا چنین حالتی را داشتند و این‌گونه به وجد و شوق می‌آمدند. برخی صحنه‌های عجیبی که من خبر دارم، از جمله این است که ما رفته بودیم خدمت آقای بازرگان، او یک کتابی نوشته بود تحت عنوان «سیر تکاملی قرآن» شبیه چنین چیزی!؟ بازرگان این کتاب را از بالای قفسه‌اش آورد پائین می‌خواست به من بدهد، مبلغ کتاب را از دستش قاپید، گرفت و تشکر کرد و در همانجا شروع کرد به ورق زدن و مطالعه کردن. مدتی که ما در تهران در خانه بازرگان بودیم مبلغ در یک حالت بی‌خودی به سر می‌برد و غرق مطالعه بود. بنابراین دانستن، یکی از مسائل و دغدغه‌های اصلی مبلغ بود و او در دانستن سیری¬ناپذیر بود. نبوغ مبلغ در همین بود که او هیچ وقت در دانستن توقف نداشت و در هیچ مسئله یا نظریه‌ای متوقف ‌نمی‌شد. نکتة دوم اینکه مبلغ یکی از شجاع‌ترین و گستاخ‌ترین متفکران عصر کنونی ما است. به باور من تا پنجاه یا صد سال دیگر نیز مبلغ به‌ عنوان یکی از شجاع ترین متفکران زمانه ما شناخته خواهد شد. مبلغ تالی ثانی کسانی مثل ابن سینا و عین القضات و دیگران بود. به همین دلیل او مورد تکفیر و مورد بی مهری و فتاوای برخی از علما قرار گرفت. من به ضرس قاطع می‌گویم که علمای آن زمان آن روح بزرگ را ‌نمی‌شناختند. آنان به یک چیزی بسیار قالبی خاص عادت کرده بودند و ‌نمی‌توانستند مانند مبلغ فراتر از آن بیاندیشند. نکتة سوم اینکه مبلغ سخت هنجارشکن بود. البته او از نظر فکری چنین بود و نه از نظر سیاسی؛ چون مبلغ یک انقلابی آن‌چنان که باید نبود. همین هنجارشکنی‌های او با عث می‌شود که درد سرهای برای او بوجود بیاید. مثلا برای او مهم نبود که برای فهم کتاب‌ها و اندیشه‌های مارکسیستی با مارکسیست‌ها دوست و آشنا شوند. ویژگی دیگر مبلغ تحرک و پویایی فکری او بود. مبلغ در هر جریان فکری که می‌رفت ایستا و راکد نمی¬ماند. جمله‌ی از خودش یادم هست که می‌گفت من مارکسیسم را عمیقا مطالعه کردم؛ ولی هیچ نیافتم در آن، هیچ چیز نبود برای من. این حرف او کاملا درست بود؛ زیرا او تمام آثار مائو را خوانده بود، در اواخر عمرش می‌گفت زیباترین اثری که در میان آثار مائو خوانده-ام فتح پیکنگ است؛ چون بسیار ادبی و حماسی نوشته شده است. اما مبلغ این جمله را هم همیشه می‌گفت که عشق و معرفت من نسبت به دو نفر هیچ وقت تزلزل نداشته بلکه بیشتر و شدید تر شده است. او می‌گفت با شناخت و اطلاع از این مکاتب جدید فکری اروپایی که در افغانستان آن زمان بسیار مد هم بود؛ عشق من نسبت به امام حسین (ع) و معرفت من نسبت به علی (ع) اینگونه بوده است. زمانیکه نام علی (ع) را به ‌زبان می‌آورد گریه می‌کرد. من صحنه‌‌ی را بخاطر دارم، و یادم می‌آید ما شب‌ها تا دیروقت می‌نشستیم و بحث های را داشتیم در قم، یکبار یادم هست که یک شب خسته بودیم حدود ساعت دو بعد از نصف شب استراحت کردیم که صبح بتوانیم برای نماز برخیزیم. من به یک دلیلی و کاری که پیش آمد و حالا دقیقا یادم نیست چه بود، از خواب بر خواستم ساعت سه شب. دیدم که مبلغ ایستاده است و یک شبح سیاهی در تاریکی به نظر می‌رسید. نزدیک رفتم دیدم رو به قبله نشسته است و شانه‌هایش تکان می‌خورد و می‌لرزد. این چنین صحنه‌ها از زندگی مبلغ را شاید غیر از خانواده¬اش کسی دیگر نداند، و مسلما این کارهای آقای مبلغ به هیچ عنوان از روی ریا و خود نمایی و عوام فریبی در میان مردم نبود. او واقعا عاشق مولا علی بود، سخت عاشق علی بود. او یک جمله را همیشه می‌گفت که آنگونه که از طریق علی آدم به خدا می‌رسد، با راه‌های دیگر کاملا فرق می‌کند. بنابراین در مجموع می‌توان گفت او یک جستجو¬گری بود تا بی نهایت. حتی اگر اکنون نیز اگر مبلغ زنده بود، هیچ ابایی از این نداشت که باز هم برود و عمری را بگذراند و هندوئیزم را مثلا بخواند. او مدتی زیادی بودیزم خواند، بودیزم را در حدی خوانده بود که در بارة «سیدارتا» عاشقانه سخن می‌گفت و از این نوع سخن کردن هم هیچ ابایی نداشت. ولی در آن زمان این گونه سخن گفتن کفر بود. در یک کلام می‌توان گفت او یک نابغة ناشناخته بود، که حداقل پنجاه تا صد سال زودتر از زمان خود در جامعه‌‌ی متولد شده بود که آن جامعه متأسفانه هیچ ارتباطی با او نداشتند و او را ‌نمی‌شناختند.

پگاه اندیشه: داکتر صاحب شما به نکته‌ی جالبی در مورد مطالعات آقای مبلغ اشاره کردید. برخی‌ها معتقداند که در افغانستان مارکسیسم و جریان چپ را هیچ کسی نه، فهم کرد و نه با فهم عمیق و درست این مکاتب فکری و سیاسی را پذیرفته و وارد افغانستان کردند. به همین دلیل هیچ وقت این جریان‌های فکری و سیاسی جدید در افغانستان موفق نبود؛ چون به لحاظ تئوریک و نظام فکری این‌ها فهم نشدند. حضرت عالی در مورد آقای مبلغ فرمودید که ایشان در مورد مارکسیسم مطالعات گسترده و عمیقی داشته است. آیا واقعا می‌توان گفت مبلغ هم مارکسیسم را بدرستی فهم کرده بود و هم علاوه براین او یک منتقد جدی مارکسیسم بود؟

موسوی: بلی بلی این مسئله را من شخصا مطلع¬ام و با خبرم. اولا این که گفته می‌شود هیچ کسی، این از باب قیاس‌های است که مثلا می‌گوییم هزار بار به شما گفتم در حالیکه دو بار هم شاید نگفته باشیم. در ادبیات فارسی هم نمونه¬اش داریم که گفته می‌شود «صدبار بدی کردی و دیدی ثمرش را» این به این معنا نیست که دقیقا صد بار یا نود و چند بار، یا کم و زیاد. این از باب مبالغه است. بنا براین در افغانستان کسان زیادی بودند که مارکسیسم را مطالعه کردند و فهم کردند و نقد هم کردند. از جمله فیلسوف مهم کشور ما جناب «سمندر غوریانی»، که فعلا در آمریکا در غربت زندگی می‌کنند و دیگران. اما من یقین دارم که هیچ غوّاص شجاع و نترسی مثل مبلغ، دراین زمینه نداریم. مبلغ بدلیل شناختی که از من داشت و می‌دانست که من ایده‌ها و افکار او را در جای دیگر بی مورد نقل ‌نمی‌کنم، و شاید هم بدلیل ارتباطات نزدیک خانوادگی که داشتیم، بر من اعتماد داشت و بسیار از حرف‌هایش را به من می‌گفت. یک روزی به من گفت، من با مارکسیسم به عنوان یک مسلمان مواجه نشده‌ام و به عنوان یک مسلمان آن ‌را مطالعه نکرده‌ام؛ زیرا در این صورت ‌نمی‌توانستم مطالعه و فهم کنم. بودیزم را هم که مطالعه کرده ام، به عنوان یک عالم دینی و مسلمان نخوانده¬ام. چون عالم دین وقتی مارکسیسم یا بودیزم را می‌خواند، یک پرده‌ی پندار در برابرش وجود دارد، و جلوی او را می‌گیرد. بلکه من بودیزم را به عنوان یک بودیست خواندم و مارکسیسم را مانند یک مارکسیست مطالعه کردم. تا بتوانم به عمق تفکر و اندیشه‌های آن برسم و فهم درست داشته باشم. اگر من بخواهم بهترین بیان را در باره مبلغ داشته باشم، همان بیانی است که در اول مثنوی شریف آمده است که: من به هر جمعـیتی نالان شدم جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم هرکسی از ظن خود شد یار من از درون مـن نجسـت اسـرار مـن او واقعا در جماعت‌های مختلف رفت و او دنبال گم شده‌ی خود به هرجا که توانست سر زد. ولی متاسفانه دو چیز به او امان نداد، یکی زمانه و زمان و دیگری سیاست‌های رایجی که در جوامع اسبتداد زده‌‌ی ما است. اگر یک هزارم امکانات کنونی در اختیار او در آن روزگار قرار می‌گرفت، من به قطع می‌توانم بگویم که او اکنون میشل فوکو یا اندیشمندانی از این دست در افغانستان و جهان اسلام می‌شد، شاید هم برتر و قوی تر. متاسفانه مبلغ بسیار کوتاه زندگی کرد و بسیار جوان از دنیا رفت. او مهم‌ترین و بهترین آثارش را در نیمه‌ی اول عمرش یعنی تا حدود بیست و پنج سالگی نگاشته است. ما چند تا مبلغ داریم، در اول مبلغ ادیب است. بیشتر مقالات و نوشته‌های او که در کابل در دایرة المعارف آریانا چاپ شده ادبیات است. در آن زمان یکی از بهترین و برجسته ترین استادان ادبیات در کابل می‌گفت، بهترین درس ادبیات عرب و مطول را در کابل مبلغ می‌گویند. اما بعد از مدتی مبلغ به مرحله‌ای رسید که دیگر اشباع شد و بعد از آن به فلسفه پرداخت. در این مرحله بهترین آثاری را که تا هنوز در آن زمینه‌ها نوشته نشده است، او در افغانستان در مورد اندیشه‌های ابن عربی و دیگر بزرگان فلسفه و عرفان نوشت. او خودش می‌گفت من ابن عربی را مطالعه نکرده¬ام که مثلا اطلاعاتم زیاد شود. یکی از دوستان تعریف می‌کرد که ما مبلغ را دیدیم که در همان جاده‌ی دو خطه‌ی دانشگاه کابل، زیر نور چراغ‌ها، ژولیده و با لباس عجیب و غریبی راه می‌رفت، گویی مبلغ از نظر فیزیکی به یک سمتی می‌رفت و روحش جای دیگر بود. در آن حال بارها و بارها مبلغ را صدا زدیم، هیچ جوابی نشنیدیم و مبلغ در دنیای خودش سیر می‌کرد و صدای ما را ‌نمی‌شنید تا جواب دهد. این حال و احوال مبلغ دقیقا در زمان‌های بود که او ابن عربی را مطالعه می‌کرد. بنا بر این او شیوة کارش و مطالعاتش کاملا استثنایی و مربوط به خودش بود از این رو من یقین دارم که به همان اندازه که او کار و تحقیق و مطالعه کرده، ارزشش بی نظیر است، حتی در سطح دانشگاه‌های اروپا و غرب.

پگاه اندیشه: مرحوم مبلغ یک روحانی و طلبة حوزه بود، سخنران و خطیب و مدرس علوم دینی هم بود. به نظر شما دلیل مخالفت‌ها و تکفیرهای که مبلغ با آن مواجه می‌شد چه بود؟ مبلغ چه ویژگی داشت که مورد بی مهری هم صنفی‌های خودش قرار می‌گرفت؟ آیا مبلغ فهم و قرائت یا تبیین تازه و جدیدی از دین و اسلام ارائه می‌کرد که برای دیگران قابل فهم نبود یا اینکه این مسائل ریشه در جاهای دیگر داشت؟

موسوی: در اینکه برخی از هم صنفی‌های آقای مبلغ او را تکفیر می‌کردند، این مسئله مخصوص زمان او نبوده و نخواهد بود، همیشه این نوع رویه و برخورد در بسیار موارد وجود داشته و خواهد داشت. در مورد مبلغ این مصداق همان جمله‌ای معروف است که: کفـر چو منی گزاف و آسان نبود محـکم‌تر از ایمـان من ایمـان نبود در دهر چو من یکی و ان هم کافر پس در همه دهر یک مسلمان نبود اما اینکه مبلغ نگاه تازه‌یی و فهم و تبیین تازه‌یی می‌توانست نسبت به قرآن، مذهب، اسلام و فلسفه و همه چیز داشته باشد، جای تردیدی نیست. شما همان سخنرانی ایشان را که من پیاده کرده¬ام و در « درّ دری» چاپ شده است، تحت عنوان «ابعاد چهار گانه‌ی شرک» نگاه کنید، می‌یابید که محتوای این سخنرانی یک تحقیق ناب و درجه یک در مورد شرک است. آن برداشتی که او از شرک در قرآن کرده است، برداشتی است که به خیلی ها بر می‌خورد. مبلغ به باور من خیلی بیشتر از آنچه که ما حتی الان از دین اسلام فهم کرده¬ایم می‌فهمید و در پی‌اش بود. به هر حال باید عرض کنم که ما چند تا مبلغ داریم، مبلغ ادیب، مبلغ سیاستمدار و مبلغ فیلسوف. یک مجله هست بنام ولسی (شورا) که از طرف شورای ملی چاپ و منتشر می‌شد و هنوز هم ادامه دارد. شماره‌های قدیم این مجله در کتابخانه ملی ایران و کتابخانه مجلس شورای اسلامی ایران حتما هست که علاقمنداند می‌توانند مراجعه کنند. در این مجلات شخصیت و اندیشه‌های سیاسی مبلغ قابل ردیابی است. مبلغ در دورانی که وکیل پارلمان است سیاستمدار است و به نظر من چندان سیاستمدار خوبی نبود مبلغ و شاید یکی از اشتباهات زندگیش رفتن به وادی سیاست بود. اما او سیاست دان برجسته¬ای بود. سخنرانی‌ها و نطق‌هایش را دراین مجلات وقتی مطالعه می‌کنیم، فکر می‌کنیم مبلغ اندیشمندی است که بعد از دو سه نسل و چهار نسل سیاست دانان برجسته ظهور کرده است. او با قدرت و توان علمی و جسارتی که داشت، برخورد بسیار عالمانه و ژرف با مسائل آن روزگار و قضایای آن زمان داشته است. مبلغ در یکی از سفرهای – که معمولا رسم است گاهی وکلا به کشورهای سفر می‌کنند – به هند رفته بود. در سخنرانی که در هند داشته است، برای مردم هند و اندیشمندان هندی بسیار شگفت انگیز بوده است که یک وکیل پارلمان افغانستان، به این وسعت اطلاعات و معلومات در مورد هندوستان و آئین هندویزم و بودیزم دارد. اما در پایان عمر مبلغ ما مبلغ بیچاره، مظلوم و شکست خورده‌‌ی را شاهدایم که سخت افسرده و دل شکسته است. من که در آن زمان مبلغ را دیدم سخت افسرده و بیچاره بود، از زمین و زمان مانده و رانده شده بود. در دوره آخر عمرش متاسفانه منزوی شده بود و بسیار مظلوم بود. اما من معتقدم که اگر مبلغ می‌ماند؛ برای اولین بار – فارغ از این هیاهوهای سیاسی اجتماعی- ما دانشمند و متفکری به سویه‌ی ابن رشد و ابن سینا و دیگران درکشور خود و در جهان اسلام می‌داشتیم. مبلغ سخت عاشق ابن سینا بود اما با وجود آنکه به نبوغ و فهم بسیار بالای ابن سینا معترف بود و او را بسیار ارج می‌نهاد، گاهی انتقادهای جدی را هم در مورد او مطرح می‌کرد و هیچ ابای از نقد و انتقاد از ابن سینا نداشت.

هزاه های افغانستان؛ یکی از ماندگارترین پژوهش علمی کشور اثر داکتر سیدعسکر موسوی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پگاه اندیشه: جناب داکتر موسوی نقد و نظرهای که مرحوم علامه اسماعیل مبلغ بر نظریات و دیدگاه‌های ابن سینا و دیگران داشته است طبیعتا باید بر یک سری اصول،‌ مبانی، چارچوب‌ها و نظام مشخصی استوار باشد که بتوان شالوده و نظام فکری یک متفکری مانند مبلغ را از آن استخراج کرد. به نظر شما آیا مبلغ در این سطح بود که بتوان برایش یک نظام و سیستم مشخص فکری و فلسفی تعریف کرد و از آثار بجامانده از او آن‌را پی ریزی کرد.

موسوی: بلی صد در صد. در پاسخ به این پرسش شما من اینگونه می‌خواهم بگویم که ابن سینا چند ساله بود که به تدریس و تحقیق شروع کرد؟ بنا به یک قول در نوزده سالگی ابن سینا مشغول تدریس و تحقیق در مسائل مختلف می‌شود. مبلغ تا بیست و پنج سالگی نبوغ فوق العاده خودش را به نمایش می‌گذارد. نابغه، نابغه است، فرقی ‌نمی‌کند که دراین طرف زمان باشد یا آن طرف زمان. اصولا نوابغ خارج از مدار درک و فهم ما است، شما اگر قبول نکنید که مبلغ یک نابغه بود، فهم مبلغ بسیار دشوار می‌شود. اما اگر پذیرفتید آن وقت به راحتی می‌پذیرید که مبلغ نیز مانند دیگران متفکری است برجسته دارای افکار و اندیشه‌های بلند و متعالی خودش. اما متاسفانه مشکلی که هست که از مبلغ آثار زیادی برجای نمانده است و مثلا سلسله درس‌های فلسفی او که در کابل گفته شده است و حاوی مطالب ارزشمندی بوده است، ثبت و ضبط نشده است. مبلغ سلسله درس‌های فراوانی در بارة «ماتریالیزم دیالکتیک» داشت که نیروهای چپ و طرفداران آن‌ها نیز در این درس‌هایش شرکت می‌کرده است، ولی متاسفانه ثبت نشده است. از شاگردان او در این دوره رهبران جریان چپ نیز هستند، مثلا ببرک کارمل، درحالیکه رهبر حزب است در خانة مبلغ پای درس‌های او می‌نشیند. درس‌های استاد و نقدهای که او در این مجموعه بحث‌های خودش داشته است یکی از مایه¬دار-ترین مباحثی است که داشته‌های فرهنگی ما را تشکیل می‌دهد. بصورت کلی سخنرانی‌های که در افغانستان شده است، یکی از مایه¬دارترین بخش‌های فرهنگی کشور ما است که متاسفانه جمع آوری نشده است و کسی تلاش هم نکرده است آن‌را گرد آوری کند. من یکی از سخنرانی‌های او را به عنوان نمونه که جمع آوری کردم، و در «در دری» چاپ شد، بخاطر این بود که دیگران هم تشویق شوند، و چند تا سخنرانی دیگر مبلغ یا بلخی و دیگران را منتشر کنند. در مجموع رگه‌های کلی افکار و اندیشه‌های مبلغ را می‌توان در همین آثار معدود بجا مانده از او نیز پیدا کرد. از او مقالاتی در «دایرة المعارف آریانا» منتشر شده است که از طریق آن می‌توان با وسعت معلومات مبلغ آشنا شد. در نوشته‌ها و کتاب‌های دیگر او نیز می‌توان به خوبی دریافت که این مرد در آن اوضاع و احوال کابل سطح فکر و اندیشه¬اش چگونه بوده است. در افغانستان وقتی کتابی از ایران می‌آمد سانسور می‌شد، اما به چه صورت؟ یک مولوی مسئول همان اداره، وقتی کتاب دستش می‌افتاد که کلماتی مانند علیه السلام یا شیعه و … دارد، صفحات کتاب را با بورس آغشته به رنگ سیاه، کاملا رنگ می¬کرد و صفحه کتاب کاملا سیاه می‌شد. سانسور به این صورت نبود که مثلا همان کلمه خاص یا جمله و حتی پاراگراف خاص را سیاه کنند یا بردارند. این کار را تا آنجا ادامه می‌داد که هجم کتاب پنج شش برابر می‌شد، و کتاب سنگین و ضخیم می‌شد از بس صفحات آن‌را رنگ می‌مالید. مبلغ در این وضعیت و در چنین فضایی زندگی می‌کرد، مطالعه می¬کرد و می‌اندیشید. یک بچه هزاره در این فضای تاریک و ظلمانی سر و کارش با ابن سیناها و ابن عربی‌ها و دیگران است. آن‌ها را فهم می‌کند، مطالعه می‌کند، نقد می‌کند و تدریس و تحقیق انجام می‌دهد. او در آن زمان و در آن فضا ابن عربی و دیگران را بگونه‌‌ی فهم می‌کرد و می‌شناخت که هم‌طرازان و بزرگان آن روزگار می‌گفتند آنگونه که مبلغ این بزرگان را فهم می‌کند و می‌شناسد نفر دوم فقط خود ابن سینا و ابن عربی است که چنین فهم و درک دارند و بس. این‌ها چیزهای بود که ما می‌دیدیم و می‌شنیدیم. پگاه اندیشه: برخی می‌گویند مرحوم مبلغ بیشتر تحت تاثیر افکار و اندیشه‌های متفکران بیرون از مرزهای افغانستان مثلا ایران و مصر و … بوده و حرف‌هایش بیشتر تکرار حرف‌های دیگرانی مانند شهید مطهری و شریعتی و… است. بنابراین مبلغ صرفا یک مقلد افکار دیگران است نه این که خودش مولد اندیشه و فکر تازه بوده باشد. شما در این مورد چه نظری دارید به ویژه با توجه به شناخت عمیق و نزدیکی که شما از مبلغ دارید؟ موسوی: این داوری¬ها غیر منصفانه و نادرست است. کسانی که چنین ادعاهای بی پایه را مطرح می‌کنند نه مطهری را شناخته¬اند، نه شریعتی و امثالهم را، و نه مبلغ را. ما از مبلغی با شما سخن می‌گوییم که هنوز نام شریعتی را در افغانستان کسی نشنیده بود. در آن روزگار من دقیقا یادم هست که آخرین کتابی که ما از آقای مطهری در کابل دیدیم، کتاب عدل الهی آقای مطهری بود که یادم هست یک جلد پلاستیکی پسته‌ای رنگ داشت. آن وقت کتاب‌های دیگری که ما دیدیم کتاب‌های مثل فیلسوف نماها و … به تعداد بسیار معدودی بود. یادم هست که مرحوم مبلغ با تعجب می‌گفت که بعضی کتاب‌ها بسیار در افغانستان فروش دارد. یک کتاب کوچکی بود به نام «رد بر ماتریالیزم دیالکتیک»، این کتاب را هواداران حزب دموکراتیک خلق افغانستان به صورت گسترده می‌خریدند، اول و آخرش را می‌بریدند و جدا می‌کردند، فقط یک بخش آن‌ را که بحث اصلی ماتریالیزم دیالکتیک بود و دقیقا همان‌طور که در متن اصلی بود، و در این کتابچه کپی شده بود، را بین خود تکثیر می‌کردند. حزب دموکراتیک همان بخش متن اصلی «ماتریالیزم دیالکتیک» این کتاب را به ‌صورت گسترده در تیراژ ده هزار تا چهل پنجاه هزار تکثیر می‌کردند و در انجمن‌ها پخش می‌کردند. ولی سایر بخش‌های آن‌را دور می‌انداختند. این نکات را به خاطر این می‌گویم که درک کنیم فضای که مبلغ در آن زندگی می‌کرد، و بفهمیم که مبلغ چه اندازه فرا تر از زمان خودش بوده است. نوابغ در زمان ‌نمی‌گنجند، مبلغ یکی از این‌ها است. متأسفانه بازار داوری¬های غیر منصفانه وقتی میدان خالی باشد، داغ می¬شود. به هرحال مبلغی که من از آن سخن می‌گویم مبلغی است که یک بچه هزاره است، آن هم هزاره جوالی زاده است، نه معاون دوم مملکت! او بچه چنداول کابل و محصول کابل است، نه هیچ جای دیگر. در آن روزگار شریعتی هیچ کدام از کتاب‌هایش در کابل در دست رس ما و مبلغ نبود.

پگاه اندیشه: می‌خواستم از محضر حضرتعالی خواهش کنم که برای راهنمایی علاقمندان افکار و اندیشه‌های مرحوم مبلغ به ویژه کسانی که بخواهند در این مورد تحقیقات و پژوهش‌های داشته باشند بفرمایید که چه کنند و به کجا‌ها مراجعه نمایند؟ اگر امکان دارد به صورت مختصر معرفی بفرمایید که آثار آقای مبلغ در کجا‌ها چاپ و منتشر شده و چه آثاری از ایشان چاپ نشده و یا در دست چاپ است؟ و این که خود شما یا دوستان آقای مبلغ در این زمینه چه اقداماتی را روی دست دارند؟

موسوی: یکی از یاران حضرت مبلغ که از میان یاران نزدیک او باقی مانده است داکتر عبدالعلی لعلی در آلمان است. من در مجموعه شعرهایم که تحت عنوان «به هوای کابل» چاپ شده از این بزرگ یاد کرده‌ام. از یاران دیگر مبلغ که یک ماه پیش در گذشتند، آقای عبدالعلی محبی از چنداول بود، آقای محبی از یاران صمیمی مرحوم مبلغ بود. او یک کتابی نوشت که قبل از فوتشان چاپ و منتشر شد. مبلغ دو گروه یاران داشتند که یک گروه را چهار خواهران می‌گفتند ، و گروه دیگر را اصحاب کهف. این نام گذاری¬ها و دو گروه خود داستانی دارد که متعرض آن ‌نمی‌شوم. از این مجموعه یاران مرحوم مبلغ یک نفر بیشتر نمانده که آن هم داکتر عبدالعلی لعلی است و شاید اکنون سن او هم از ۷۵ سال بیشتر شده باشد. این مقدمه را بخاطر این گفتم که من و داکتر لعلی و دوست نهایت عزیزم احمد حسین مبلغ فرزند مرحوم مبلغ، یک سری کارهای در زمینه جمع آوری و تدوین آثار مبلغ انجام دادیم. ما مجموع آثار مرحوم مبلغ را جمع کردیم، تا اندازة که ما می‌فهمیدیم و در توان ما بود آثار او را زیر نظر یکی از دوستان بسیار نزدیکش داکتر رضوی جمع کردیم. ما زیر نظر داکتر رضوی و همکاری دو عزیزی که نام بردم، ده‌ها جلسه در خانه داکتر لعلی داشتیم، آثار مرحوم مبلغ را فهرست و جمع آوری کردیم. البته نه همه آثار بلکه بیشتر آثار ایشان را جمع کردیم. ما این مجموعه‌ها را در چند بخش دسته بندی و گردآوری کردیم. یک بخش به سلسله مقالات ادبی مبلغ اختصاص یافته است. در یک بخش دیگر کتاب‌ها، مقالات و نوشته‌های فلسفی او را جمع کردیم. بخش دیگر سیاست بود که همچنان دنبال همان نشریه شورا هستیم که بتوانیم به دست بیاوریم و این سلسله نوشته‌های آقای مبلغ را هم گردآوری کنیم. خلاصه اینکه مجموعه‌ای از مقالات و نوشته‌های ایشان را ما جمع¬ آوری کردیم که حجم زیادی هم شد. من این مجموعه را برای چاپ حدود ده دوازده سال قبل، به ابراهیم شریعتی (انتشارات عرفان)، دادم. متاسفانه بعد از این همه مدت، در همین سفرم به ایران یکی از مهمترین اهداف سفرم این است که پی¬گیری کنم و این مجموعه‌ها را از شریعتی بگیرم که حد اقل ضایع نشوند و خودم بتوانم چاپ کنم. یکی از بزرگترین آرزوهای ما این است که این مقالات ان شاء الله چاپ شود. اگر این مجموعه چاپ شود، با مراجعه به آن می‌توان به یک شناخت نسبتا خوبی از مبلغ دست یافت. البته یک سری از نوشته‌ها و آثار مبلغ را من خودم سال‌ها پیش قبل از انقلاب هدیه کرده‌ام به کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی و آن‌جا موجود است. البته می‌دانید که جمع آوری و انتشار آثار مرحوم مبلغ انرژی و توان زیادی می‌خواهد سرمایه زیادی می‌خواهد که ما سعی می‌کنیم ان شاء الله این کار را بکنیم.

پگاه اندیشه: آقای دکتر دو اثر مهم مبلغ یکی سیر فلسفه در افغانستان و دیگری شرحی بر فصوص الحکم از این دو اثر مبلغ هم چیزی دست گیرتان شد و در این مجموعه‌ها آمده است؟

موسوی: متاسفانه در فهرستی که من و احمد حسین مبلغ تهیه کردیم این دو عنوان نبود و متاسفانه باید بگویم که این دو اثر را ما پیدا نتوانستیم. اما در این مورد باید بگویم که اگر اطلاعی هم داشته باشد فرزند ایشان احمد حسین مبلغ است که باید از ایشان جویا شویم.

پگاه اندیشه: جناب داکتر صاحب یک جهان سپاس از این که وقت تان را دراختیار فصل نامه پگاه اندیشه گذاشتید و با حوصله فراوان به پرسش‌های ما پاسخ دادید.

موسوی: از شما هم تشکر.

منبع : غرجستان

http://ghurjistan.com/archives/10364

تحولات آموزشي و فرهنگی درافغانستان

2012-02-19T23:03:00.000+02:00

در تاريخ 24 جدی 1390 هجری شمسي برابر با 14/1/2012 ميلادی، داکتر سيد عسکر موسوی، شاعر،نويسنده، پژوهشگر، استاد دانشگاه آکسفورد لندن، از روشنفکران با سابقۀ افغانستان که از سال 2003 به اينسو در وزارت تحصيلات عالي افغانستان منحيث مشاور ارشد ايفای وظيفه مي کند، در تالار کتابخانۀ شرقهلسينکي با عدۀ از افغانها ديدار نموده و در رابطه با اوضاع و تحولات فرهنگي و آموزشي افغانستان در دهسال گذشته روشني انداختند.

اين اجتماع و گفتمان فرهنگي که در نوع خود مي توان گفت متفاوت از خيلي اجتماعات افغانهای اين شهربود، در خصوص اوضاع و انکشافات فرهنگي و آموزشي افغانستان از سوی کانون افغانستانيهای فنلند برگزار شده بود.

ادامه مطلب را از اینجا بخوانید

لحظه ها

قسمتی از فیلم

2012-02-18T17:19:00.007+02:00

فیلمی را که اینجا نگاه می کنید قسمتی از فیلم "پیک" آست . این فیلم ازیک سری فیلم های است که در سال 1378درحلقه روایت هجربه کار گردانی تقی احسانی ساخته شد. آن زمان فیلم بچه های "روایت هجر" از شبکه یک ایران نشرمی شد. اما " پیک " قسمت دهم آن سری فیلم ها بود که هرگز در شبکه یک اقبال نشر نیافت.
اینک قمست های آن فیلم را ، در لحظه ها بیاد شهدای افشار نگاه کنید.

"امید وارهستم که روزی هنرمندان جامعه ی ما و هنرمندان آگاه مردم ما، لحظه های زندگی مردم را جاویدانه بسازد که لبخند در زندگی اش باشد .............

لحظه ها

مراسم بزرگداشت و يادبود شهداي افشار

2012-02-13T11:15:00.001+02:00

کاظم وحیدی

مراسم بزرگداشت و يادبود شهداي افشار كابل، امسال در روز جمعه 21 دلو برخلاف سال گذشته در هوايي كاملاً بهاري (گرم و آفتابي) با حضور بر مزار شهدا، برگزار گرديد.

در اين مراسم كه ابتدا مردم در مسجد خديجه الكبرا تجمع نمودند، آقاي سرور جوادي سخنراني نموده و بيشتر روي اين نكته تأكيد داشت كه به دليل فقدان اصول و قاعده و باوري ميان سياست مداران كشور ما، نمي توان روي قول و ادعاهاي آنان تكيه نمود. وي اين را نيز خاطرنشان ساخت كه تاكنون هيچ پشتوني چه آناني كه ادعاي روشنفكري مي كنند و چه ديگرا قشارشان، حتا يك بار هم جنايات عبدالرحمان و طالبان را محكوم نكرده اند. وقتي كه آقاي اشرف غني براي همكاري در مبارزات انتخاباتي اش با ما تماس گرفت، ما پيشنهاد داديم كه يك بار جنايات عبدالرحمان و طالبان را محكوم نمايد، او بارها تكرار كرد كه جنايت عبدالرحمان و طالبان مثل روز روشن بود، اما زماني كه از او خواستيم تا اين گفته ها را رسما و از طريق رسانه ها اعلام نمايد، وي سه روز وقت خواست و پس از اين كه يك هفته گذشت و خبري از او نشد، ما تماس گرفتيم كه چه شد، صريحاً گفت كه قومم ناراحت مي شود!!

وي همچنين در رابطه با عناصر متعلق به شوراي نظار ديروزي گفت كه يونس قانوني وقتي خود را براي رياست پارلمان كانديد كرده بود، تأكيد مي كرد كه عبدالرحمان و سپس طالبان چه ها كه با مردم هزاره ننموده است و به همين دليل ما بايد متحد شويم. من در جواب گفتم كه، آقاي قانوني از گذشته ها ياد نكنيد چون شما در افشار كارهايي انجام داديد كه براي مردم ما قابل فراموش كردن نمي باشند. به جاي اين حرفها بياييم و ببينيم كه روي چه اصولي به توافق رسيده مي توانيم. آقاي جوادي اضافه نمود كه رهبران سياسي در خفا بسياري از اين مسائل را محكوم مي كنند و ظاهراً هم با ما ابراز همدردي مي نمايند، اما اگر از آنان خواسته شود كه در حضور مردم و رسانه ها بيايند و بر سر مزار شهدا اعلام اشتباه نمايند و از شهدا طلب بخشش كنند، از اين كار سر باز مي زنند كه اين نشانه ي عدم صداقت آن هاست.

وي در پايان ابراز اميدواري نمود كه تا سال ديگر اين آرزو تحقق يابد و مسوولين جنايت افشار به جرمشان اعتراف نمايند و اين پيروزي بزرگي براي مردم و التيامي بر زخم هايشان خواهد بود.

پس از آن حضار از مسجد خارج شده و رهسپار مزار شهدا شدند. در آن جا نخست آياتي از قرآن مجيد تلاوت گرديد و سپس آقاي گيزابي به سخن گفتن پرداخت و از مردم هزاره گلايه نمود كه چرا از جمعيت يك و نيم مليوني هزاره هاي دشت برچي تنها 300 نفر در اينجا حضور پيدا مي كنند و اين نشان دهنده ي آن است كه هزاره ها دچار فراموشي تاريخي شده اند و ستم و جنايت بر خود را به راحتي فراموش ميكنند. اگر از زمان عبدالرحمان بيش از صد سال مي گذرد، از افشار تنها 19 سال گذشته است!! مزار شهدا حتا هموار نشده است چه برسد به اين كه موزاييك شود و سرش پوشيده گردد تا از اين به بعد مراسم يادبود همينجا و بر سر مزار قربانيان برگزار شود. البته وضع آرامگاه شهيد مزاري در مزار به مراتب بدتر از اينجاست. بايد احساسي پيدا شود و مردم كاري بكنند.

مراسم با فاتحه خواني و گذاشتن دسته هاي گل بر مزار شهدا و دست آخر دعا نمودن به ارواح شهدا به پايان رسيد.

نكته ي قابل توجه اين است كه تعداد مشتركين علي رغم خوبي هوا بيشتر از سال گذشته نبود. سال گذشته بسياري از كساني كه قول داده بودند كه حتماً در مراسم شركت خواهند كرد، متأسفانه بسياري شان بدي هوا را بهانه قرار داده بودند، درحالي كه نسل گذشته و زماني كه فاجعه ي افشار رخ داده بود، به مراتب بيشتر از دانه هاي برف رحمت امروزي، گلوله هاي مرگ آفرين بر مردم مي باريد كه اين نكته ما را نسبت به نسل تحصيل كرده ي مان سخت دچار نگراني مي نمايد. با همه ي اين ها، امسال نيز بسياري از دوستاني كه از طريق فيسبوك قول داده بودند كه در مراسم شركت خواهند كرد، هرگز بر مزار شهدا حضور نيافتند!! اين كه چرا، بايد خودشان پاسخ دهند.

عکس ها از علی بهرامی و یونس انتظار

منبع : شبکه ی سراسری مردم هزاره

http://www.hazarapeople.com/fa/?p=10136

Afshar

2012-02-10T06:35:00.001+02:00

لحظه ها

صدای یک مادر از با میان

2012-01-29T01:45:00.000+02:00

لحظه ها

هشت کودک ام ، اینجا به دنیا امده است

منبع : طلوع

داکتر حصاری متخصص برجسته سال شد

2012-01-18T17:21:00.002+02:00

پوهنتون کمبریچ انگلستان داکتر سلطان حسین حصاری سرپرست وزارت امور شهر سازی را بحیث متخصص برجسته ی جهانی سال معرفی کرد.

براساس تصمیم هیات داوران داکتر سلطان حسین حصاری مستحق کسب یک مدال برجسته درسطح مدال های سلطنتی و یک لوح تقدیر زرین کوب نیز شناخته شده است.

این تصمیم در پی ارزیابی "مرکز بین المللی بررسی بیوگرافی ها و زندگی نامه های شخصیت های جهانی" در پوهنتون کمبریچ گرفته شده است.
وزارت امور شهرسازی با انتشار اعلامیه ای، دلیلی اصلی معرفی داکتر سلطان حسین حصاری سرپرست وزارت امور شهر سازی را به عنوان متخصص برجسته سال، فعالیت های چشمگیر در خصوص تغییر وضع موجود دانسته است.
در این اعلامیه گفته شده است که تلاش های داکتر حصاری، روی رشته های تخصصی در سطوح ملی و بین المللی، اثر گذار بوده است.
براساس تصمیم هیات داوران داکتر سلطان حسین حصاری مستحق کسب یک مدال برجسته درسطح مدال های سلطنتی و یک لوح تقدیر زرین کوب نیز شناخته شده است.

مرکز بین المللی بررسی بیوگرافی و زندگی نامه شخصیت های جهانی دانشگاه کمبریچ انگلستان همه سال یکصد تن از رشته های تخصصی جهان را شناسایی می کند و در پایان ارزیابی هایش یکتن از این دانشمندان را به حیث متخصص برجسته سال معرفی می کند.
قاسم رحیمی - بخدی

منبع : سایت خبرگزاری بخدی

کوتل گذر

2012-01-07T21:35:00.001+02:00

خدایا بال وپرمیدادی ما را ازی کوتل گذرمیدادی مارا

و..............................

رضا رضایی

کیتارو ماتسوری

2012-01-07T19:59:00.000+02:00

سال نو وآسمان شهر

2012-01-02T03:08:00.004+02:00

سال نو میلادی با انفجار راکت ها و آتش ترقه ها درزمین و فراز شهرما- بسیاری ازکشورهای دیگر تجلیل شد وسال 2012 درتقویم زندگی شهروندان بخش بزرگ از مردم جهان رسمنآغاز و عقربه سال نو به گردش افتاد. مرد م هرکشور- تقویم میلادی، به رسم وعنعنات خود، درآخرین لحظه ها و ثاینه های آخر سال2011 وآغاز سال 2012 را ، با سرور وشکوه فرهنگی خاص خود جشن گرفتند. سال نوبا آوای موسیقی، ایجاد گل های رنگا رنگ تقدیر شد و با آتش راکت ها در دل اسمان وسنگ فرش شهر ها نمایان گردید. درحلول سال نو برگونه های سرد مردم برگ شادی نشست و با شکوفه لبخند بدرقه کردید.

میادین شهرهای بزرگ در طنین موسیقی و پای کوبی می درخشید ودرهلهله ی تماشا گران می لرزید. مردم آغاز ثانیه های سال نورا می ستود و هرکسی به امید فردا و شکوفه های آن، لحظه های پایان و آغازسال رابا آتش وانفجار راکت ها تجلیل کردند. در جهان غرباین تجلیل وپای کوبی سال ، هرچند که با دلهره وسایه رکود افتصادی همرا بود، اما مردم با امید ودر رنگین دیدن زندگی سال نو را، باشکوه وسرور تجلیل نمودند.

لحظه های پایان سال 2011 در نقاط جهان اگر امن بود ولی درافغانستان زندگی مردم با اندوه و مصایب المناک ، انفجارخونین، دلهره نا امنی و وحشت ترور سپری گردید. خوش بینی بدان نکته است افغانستان با همه ای روشنی وتاریکی های گذشته وحال اش، رود زندگی جاری است، چشمه سار حیات از دل مردم امید وارمی جوشد ودر کوه پایه های آن دیار زلال جاری است .

مردم فنلند نادر ترین زمستان گرم را امسال تجربه می کند. امسال سرور جشن سال نو فنلندی ها ، در زمین بی بر ف برپا گردید و صدای ترقه، همانند سال های گذشته دل اسمان را نمی شکافت و آسمان تاریک شهرهراز گاهی با غرش را کت ها روشن می گشت . آسمان و زمین بی برف شهرما ، چون سالهای پار با رونق نبود وگل افشانی را کت ها نگاه ها را چنان گرم نمی کرد که انتظار می رفت. اما شهر بی صدا نبود بچه ها در کنار بزرگ سالان استادند وجوانان با دل شاد جشن سال نورا برپا داشتند، ترقه زدند و راکت ها ی تهیه دیده ی شان را با قدرت تام در دل آسمان منفجر کردند و زمین تار و بی برف شهررا درقدرت انفجارو آتش ترقه لرزاندن.

اخبار از تلویزون حکایت از آن داشت که افراد زیر هجده سال حق ندارند که راکت یا ترقه بزند واین امر در برگزاری جشن سال نو، اثر ان اعلان در هر کوچه وگوشه ی دیده می شد. خرد جمعی و اطاعت از قانون در چهره شهر و حضورشهروندان هویدا بود ، تطبیق قانون مورد نظر مسولین امورشهرداری ها در بستر جامعه آشکا را خود نمای می کرد.

هوینکا سال نو را به آرامی و پای کوبی جشن گرفتند اما با این تفاوت که شهر داری هیچ گونه راکتی را امسال در دل آسمان فیر نکرد و آسمان شهر صدای غرش انفجار سالهای گذشته را نداشت اما جوانان زیادی همرا با خانواده ی خود راکت زدند ودل در انفلاق و انفجار خوش داشتن و تاریکی هارا با فتیله انفجا روشنای میداد وبا اشپلاق را کت فضای سکوت را می شکست. آن سوی خط در جامعه قانون مند بودن کسانی که هنوز کوش شان به صدای اخبار نا اشنا است وبه نظم شهروپاس قانون عامه عادت نکرده است . درلحظه های سال تحویلی تعدادی با شور جوانی و با نا دانی های آن، چنان که خود می خواستند ترقه زند وبا آتش بازی کردند وبی مرز رقصیدند.

جالب انکه با آن همه ترقه وانفجارراکت های شا دمانی اتفاق خاص ازکشورگزارش نشده است و انیک خبرها حاکی از آن است که فنلندی ها سال نورا با ارامی و خوشی گذرانده است ومراسم سال نو، بدون کدام اتفاق و حادثه نا گوارپایان یافته است. گرچه بیش از چهارده هزار خانوار در اثر توفان هفته های گذشته سال نو را بدون برق گزرانده است .

میگوید سال که نیکواست ازبهارش پیدا است امید است که سال 2012 سال سعادت استقرار صلح امنیت و تحقق ارزوها و امید ها در سر ا سر گیتی باشد . افغانستان نیزشاهد شکوفه های حا کمیت قانون عدالت ، صلح ، امنیت ، رفاه ، ترقی و... بیش ترازبیش در زند گی مردم رونما گردد. به امید تحقق عدالت وارزوی های والای انسانی سال نو میلادی مبارکب بوده ومردم افغانستان درسایه آن امید ها وآرزوهای والای بشری با عزت واقتدار زندگی کند.

ورزش مأموریت صلح

2011-08-24T23:03:00.008+03:00

تیمو ویرتنن و پاولی- سفیر فنلند

ورزش علیه خشونت، ورزش مأموریت صلح

روز چهارشنبه ۲۶ اسد ۱۳۹۰ تیمو ویرتنن قهرمان بوکس کشور فنلند و ملقب به «شیر فنلند» به دعوت رسمی لیسه عالی معرفت برای انجام یک مسابقه‏ی دوستانه از لیسه دیدار نمود. در این دیدار آقای پاولی یروین‏پا، سفیر فنلند در افغانستان، نیز تیمو ویرتنن را همراهی می‏کرد. به همین مناسبت محفل با شکوهی در لیسه عالی معرفت برگزار شد. در این محفل جمعی از مقامات بلندپایه‏ ی کمیته ملی المپیک افغانستان، جمعی از مقامات آیساف در افغانستان، تعدادی از تیم‏های ورزشی مربوط کمیته المپیک افغانستان، رییس، معاون و جمعی از اعضای شورای سرپرستی لیسه عالی معرفت، تمام هیأت اداری و تدریسی لیسه و دانش‏آموزان صنف‏های هفتم تا دوازدهم اعم از دختران و پسران حضور داشتند.

محفل رأس ساعت هشت صبح، با تلاوت آیات قرآن کریم توسط نصیر احمد سهرابی آغاز شد. سپس عزیز الله رویش، منشی شورای سرپرستی و مسئول روابط لیسه عالی معرفت، ضمن معرفی مهمانان، تشریف‏آوری ایشان را در این لیسه خیر مقدم گفت. اولین سخنران محفل آقای عارف سخی زاده، رییس بخش تربیت بدنی کمیته ملی المپیک، بود. وی ضمن سایر صحبت‏های خویش، از مسئولین لیسه عالی معرفت، به ویژه استاد عزیز رویش و داکتر انور یوسفی به خاطر اقدامات نیک شان، هم در بخش معارف افغانستان و هم در بخش ورزش، تقدیر و تشکر کرد. وی همچنین از مردم افغانستان، به خصوص جوانان و دانش ‏آموزان خواست تا در کنار تحصیل علم و دانش، همیشه ورزش کنند و از این طریق برای کشور خویش افتخار و نیک‏نامی کمایی به دست آورند.

آقای هاشم کریمی، در حال اجرای نمایشات ورزشی

آقای حیدری، مربی ورزش رزمی نیو فول کانتکت، سخنران بعدی محفل بود. وی ضمن تقدیر و تشکر از مسئولین لیسه عالی معرفت، به خاطر پیشبرد برنامه‏ های سالم تعلیمی و ورزشی از مسابقات ورزشی یاد کرد که تیم نیو فول کانتکت افغانستان موفق به دست آوردن ده‏ها مدال طلا، نقره و برونز گردیده و به این طریق بیرق افغانستان را سربلند نگه داشته اند. از جمله‏ی این مسابقات یکی هم مسابقه‏ای است که چند روز قبل در کشور آذربایجان برگزار شد. وی در کنار اینکه جوانان و دانش‏آموزان را به ورزش تشویق کرد، از دوران مهاجرتش در کشور ایران یاد نمود و اینکه با چه سختی‏ها و مشکلات تمرینات ورزشی خویش را تعقیب می‏کرد تا اینکه سرانجام موفق به دریافت افتخارات امروزین شد. او گفت من همیش آرزو داشتم تا روزی به نمایندگی از مردم افغانستان در مسابقات بین‏المللی شرکت کنم و از این طریق کشور خود را برای جهان و جهانیان معرفی کنم. خوشحالم از اینکه امروز جمعی از شاگردانم با وجود امکانات کم در مسابقات ملی و بین‏المللی شرکت می‏کنند و برای کشور مدال می‏آورند، در حالی‏که حریفان شان کسانی اند که امکانات کافی در اختیار دارند.

به تعقیب آقای حیدری، آقای پالی جاروین‏پا، سفیر کشور فنلند روی استیژ تشریف آورد. آقای پالی ضمن معرفی مختصر از کشور فنلند، از کمک‏های کشورش در افغانستان یاد کرد که شامل ۲۰۰ نفر سرباز، مساعدت‏های صحی و آموزشی به ارزش ۷۵ میلیون دالر می‏ باشد. وی همچنین از اعضای لیسه عالی معرفت به خاطر اقدامات شان برای رفع تبعیض علیه زنان و راه‏اندازی برنامه‏های تعلیمی و ورزشی تقدیر و تشکر کرد.

بعد از صحبت‏های آقای پاولی، تیم ورزشی ITF معرفت نمایشات زیبای ورزشی انجام داد که مورد استقبال گرم حاضران در محفل قرار گرفت. بعد از این تیم، تیم ورزشی نیو فول کانتکت مربوط کمیته ملی المپیک نمایشات زییایی را انجام دادند. محمد‏هاشم کریمی، استاد کانگ‏فو و رییس فدراسیون‏های کمیته ملی المپیک افغانستان در صحبت مختصر خویش از لیسه عالی معرفت و برنامه‏ های سالم و نیکوی آن تقدیر و تشکر کرد. وی گفت دعوت‏نامه این بار تحت نام لیسه عالی معرفت بود، امیدوارم دعوتنامه‏ی بعدی را تحت نام دانشگاه معرفت دریافت کنم. وی بعد از صحبت‏های خویش، یک نمایش مختصر و زیبای ورزشی انجام داد که باعث شور و هیجان محفل گردید. به تعقیب آقای کریمی، آقایان حیدری و سخی زاده نیز با حضور در صحن محفل به اجرای نمایشات زیبای ورزشی پرداختند که از سوی حاضران محفل به گرمی استقبال شد.

تیمو ویرتنن در سخنانش از آمدن خود به افغانستان ابراز خوشحالی کرد و افزود: سازمان ملل متحد سال ۲۰۰۵ را به نام «سال تربیت بدنی» مسمی کرد و برنامه‏ای را تحت عنوان «ورزش علیه خشونت، ورزش مأموریت صلح» ایجاد کرد و از کشورهای جهان خواست تا به این برنامه بپیوندند و جهت ترویج ورزش تلاش کنند. کشور فنلند نیز به این درخواست پاسخ داد و به ترویج ورزش در افغانستان پرداخت. آقای تیمو از کمک‏هایش برای مکاتب افغانستان یاد کرد و افزود که او تا کنون شش بار برنامه‏های ورزشی به قصد جمع‏آوری کمک برای مردم افغانستان به راه انداخته و این هفتمین بار است که خودش کمک‏های جمع‏آوری شده را به افغانستان می‏ آورد و برای لیسه عالی معرفت تقدیم می‏کند. وی گفت که قبل بر این نیز با اجرای نمایش‏های کوچک ورزشی برخی از مکاتب افغانستان را حمایت کرده است. وی هم چنین ضمن تشویق جوانان به ورزش، یادآوری کرد که در ورزش مردمان مختلف از سراسر دنیا با هم مسابقه می‏دهند ولی بعد از مسابقه با هم دوست می‏شوند و این دوستی‏ها سرآغاز پیوندهای عمیق‏تری می‏گردد.

سخی زاده، تمیم و تیمو ویرتنن

آقای پاینده اختری رییس بخش بوکس کمیته ملی المپیک افغانستان در سخنانش از رییس جمهور افغانستان خواست تا به ورزش توجه جدی‏تر کند و ورزشکاران را بیشتر مورد حمایت و تشویق قرار دهد. وی بعد از صحبت مختصر خویش، همراه با آقای تیمو برتنن به یک مسابقه‏ ی دوستانه پرداخت که از سوی حاضران به گرمی استقبال شد. همچنین آقای تیمو با آقای تمیم، یکی از قهرمانان بوکس افغانستان، مسابقه‏ی دوستانه‏ای انجام داد.

در آخر برنامه، آقای پالی یک بار دیگر ضمن تقدیر و تشکر از مسئولین لیسه عالی معرفت جهت راه‏اندازی این برنامه‏ی جالب و خاطره‏انگیز، هدایایی را که برای دانش‏ آموزان این لیسه آورده بود همراه با پرچم کشور فنلند، به مسئولین لیسه تقدیم کرد. آقای تیمو برتنن نیز لباس قهرمانی خویش را به کمیته ملی المپیک و دستکش‏های بوکس خویش را برای آقای پاینده اختری تقدیم کرد. در مقابل مسئولین کمیته المپیک نیز هدایا و تقدیرنامه‏های خویش را برای آقای پالی، تیموبرتنن و مسئولین لیسه عالی معرفت تقدیم کردند.

محفل رأس ساعت یازده قبل از ظهر در میان شور و هیجان حاضران خاتمه یافت.

منبع > http://www.marefatschool.org/%D9%88%D8%B1%D8%B2%D8%B4%D8%8C

گزارش از سمینار تحصیلی و کار در فنلند

2011-06-05T00:14:00.003+03:00

در روز شنبه مورخ 28/5/2011 سمينار باشکوهي با شرکت حدود 200 نفر از جوانان، بانوان و مردان افغاني مقيم فنلند از شهرهای هلسينکي، وانتا، اسپو، هوينکا، تورکو، همين ليننا، نوکيا، تامپری و يواسکوله در همين ليننا برگزار شد.

سمينار به مظور بحث و بررسي پيرامون مسايل تحصيلي و استخدام به کار جوانان افغاني و موفقيتها، موانع، چالشها و مشکلات آنها داير شده بود.

سمينار به دو زبان دری و فنلندی بود و خانم حماسه فقيری و آقای ايوب منحيث مترجمان سمينار بودند. در سمينار عده ای از مقامها و کارمندان دولتي و شاروالي که در امور وفق يابي، آموزشي و ارائه خدمات به مهاجرين فعاليت دارند، حضور داشتند. برای رفت و آمد اشتراکت کننده ها از شهرهای مختلف فنلند موتر سرويس سازماندهي شده بود که شرکت کننده ها را بطور رايگان به مکان سمينار برده و در ختم سمينار پس به شهرهای شان انتقال دادند.

سازماندهي و هماهنگي سمينار را موسسۀ آموزشي تاواستيا، شاروالي همين ليننا، کانون افغانستانيهای فنلند با همکاری انجمنهای افغانها در شهرهای هلسينکي، تورکو، نوکيا، يواسکوله و همين ليننا بر عهده داشتند. مصارف مالي سمينار را دو پروژۀ ذيل پرداختند:

راهنمايي تحصيلي مرکز آموزشي تاوستيا ESR-hanke ohjausta ammattiin –koulutuskeskus Tavastia Hämeenlinnan kaupungin maahanmuuttoinfo>ESR-hanke و پروژۀ مرکز راهنمايي مهاجرين شاروالي همين ليننا.

ضمنا" %30 هزينۀ غذای شرکت کنندگان را کانون افغانستانيهای فنلند پرداخت نمود.قبل از شروع سمينار موترهای سرويس شرکت کنندگان در پارک قصر تاريخي همينليننا توقف کرده و افغانهای شهرهای مختلف همديگر را در آنجا ملاقات نمودند.

پس از آن سرويس ها از نقاط تاريخي و ديدني شهر به مقصد مکان سمينار عبور کرده و همزمان جوانان افغاني مقيم شهر همين ليننا در رابطه با اماکن تاريخي آن شهر به ديگر افغانها معلومات دادند. حدود ساعت 12 ظهر موترهای تمام شرکت کنندگان به مکان سمينار رسيدند و ابتدا به سالن غذا خوری رفته و غذايي که با هزينۀ سمينار آماده شده بود، صرف نمودند. پس از صرف غذا، خبرنگار و عکاس روزنامۀ همينليننا به مکان سمينار آمده با حدود 10 تن از فرهنگيان شرکت کننده در سمينار مصاحبه نمودند.

ساعت يک بعد از ظهر، شرکت کننده ها به سالن سمينار رفته و گرانندۀ سمينار آقای حامد شفايي به شرکت کنندگان خوش آمد گفته و در رابطه با پروگرام و اهداف سمينار، همچنين معرفي پرسنل سمينار مانند اعضای هئيت مديرۀ سمينار، فيلمبرداران، ترجمانها، انتظامات، نگهداری اطفال در مکان مخصوص توسط کارمندان مسلکي فنلندی، معلومات ارائه نمود. پس ازآن، خانم تاريا فلاتوف نمايندۀ پارلمان و سابق وزير کار فنلند سمينار را با سخنراني اش افتتاح نمود.

خانم فلاتوف در رابطه با اوضاع مهاجرين در فنلند، خطرات افزايش افکار ضد خارجي و تقويت گروههای راستگرا، اهميت مسايل وفق يابي و قانون جديد وفق يابي، اهميت مشارکت مهاجرين در فعاليتهای اجتماعي و فرهنگي و امور تحصيلي و کار جوانان خارجي سخنراني نمود. وی بر موضوع وفق يابي دوجانبه که آشنايي خارجي ها و فنلنديها با فرهنگهای يکديگر بخشي از آن است تاکيد نمود.

پس از ختم سخنان خانم فلاتوف، ميز مدوری با شرکت کارشناسان و فعالان اجتماعي ذيل آغاز شد:آقای يری کيککي از مرکز دولتي ادارۀ کار، حمل و نقل و محيط زيست، خانم ساتو نولاندر کار شناس مسايل اموزشي از مرکز آموزشي تاوستيا؛ خانم بهاره مظفری از ادارۀ کار اسپو، آقای عبدالرقيب وهابزاده معلم مسلکي و کارمند سازمان بين المللي مهاجرت (آی. او. ام)؛ خانم ترهي هيلدن نمايندۀ اتحاديه حقوق بشر فنلند.

ابتدا هريک خود را معرفي کردند و سپس سئوالات مربوط به تحصيل و کار جوانان و مسايل وفق يابي مهاجرين توسط گردانندۀ سمينار و همچنين شرکت کنندگان مطرح گرديد و اعضای ميز مدور با علاقمندی به آنها پاسخ دادند.

پس از آن شرکت کنندگان به ورکشاپهای 30 تا 40 نفری تقسيم شدند و در اتاقهای جداگانه پيرامون تحصيل و کار جوانان، نقش خانواده، جامعه و محيط و مکتب در اين رابطه بحث و تبادل نظر نمودند. هر ورکشاپ توسط يک نفر مسئول و يک منشي به انتخاب خود گروه اداره گرديد. پس از يک ساعت بحث و تبادل نظر، طبق پروگرام سمينار، تفريح اعلان شد و شرکت کنندگان برای صرف عصريه و چای و قهوه و ميوه وارد سالن غذا خوری شدند.

پس از آن حدود ساعت چهار بعد از ظهر، موسيقي زيبای افغاني توسط استاد حسين بخش پسر استاد مرحوم رحيم بخش، آقای نسيمي و ارشاد بخش اجرا شد و با استقبال بي نظير شرکت کنندگان مواجه گرديد. موسيقي زيبای افغاني تفريح بسيار خوب برای شرکت کنندگان بود. بعد از صدای دلنواز موسيقي، ميز مدور مسئولان انجمنهای افغاني داير شد.

آقای نصر الله پيک مسئول کانون افغانستانيهای فنلند، آقای غلام محمد سخي مسئول انجمن افغانها در هلسينکي، آقای احمد شاه سلطان مسئول انجمن فرهنگي ملي، آقای وحيد الکوزی مسئول انجمن افغانها در تورکو، آقای حميد احمدی معاون انجمن افغانها در شهر نوکيا، آقای داکتر محمد هاشم فقيری از انجمن فرهنگي ني و مدير مسئول جريدۀ ني؛ آقای ذکريا قيام مسئول انجمن افغانها در شهر يواسکوله و آقای رمضانعلي وهاب مسئول انجمن افغانها در شهر همين ليننا. ايشان ابتدا در مورد کارکردهای انجمنهای افغانها در شهرهای مختلف معلومات مختصری ارائه نمودند و سپس در رابطه با مسايل و مشکلات افغانها و مسايل تحصيلي و کار جوانان بحث و تبادل نظر نمودند.

حدود ساعت پنج عصر، گزارش کار هر ورکشاپ ارائه شد و شرکت کنندگان در رابطه با نتايج کار هر گروه بحث و تبادل نظر نمودند. اعلان نظرات مشترک و کار ورکشاپها، به نمايندگي از هر ورکشاپ توسط خانم ايثار؛ خانم عزيزه محمدی؛ آقای نبي قانع زاده؛ آقای سخي و آقای عظيمي ارائه شد.

پس از آن اعضای هئيت مديرۀ سمينار هريک محترم وزير گلداد خان، استاد پوهنتون و سابق وزير تحصيلات عالي افغانستان؛ داکتر بهاء الدين سيفي، استاد پوهنتون و سابق معين وزارت تحصيلات عالي افغانستان؛ داکتر غلام احمد واک، استاد پوهنتون؛ آقای محمد رفيق رجا کار شناس مسايلي حقوقي، به جايگاه دعوت شدند و آقای رجا به نمايندگي از اعضای هئيت مديره،، اين سمینار را مثبت ارزیابی نمود ونکات مهم و نتايج سمينار را چنین اعلان کرد:

1- مهاجرین خود باید در پروسه ی وفق یابی فعال باشند. از حاشیه جامعه به متن عبور نمایند وبا فراگیری زبان، آشنايي با فرهنگ، قانون و مهارت لازم کاری در تحولات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعۀ فنلند نقش گرفته وتاثیر گزار باشند.

2- در جامعۀ فنلند، امکانات زیادی اقتصادی، فرهنگي و قانونی وجود دارد تا مهاجرین از آنها برای پیشرفت وتاثیر گذاری در جامعه فنلند استفاده نمایند.

3- مشاوران و راهنماها در وزارت های کار وامور اجتماعی در بخش مهاجرین بسیار ضعیف می باشند. اطلاعاتی کافی از وضعیت کار وتوانای های مهاجرین ندارند تا بتوانند با درک درست، توانای وخواست کارگران مهاجر، انها را در انتخاب شغل های مناسب راهنمايي نمایند.

4- کورس های زبان فنلندی چند مشکل اساسی دارند: منظم ودوامدار تا رسیدن به نتایج مطلوب نیستند. افراد با سواد و بی سواد با با داشتن تفاوتهای سني فاحش در یک کلاس برای اموزش زبان انتخاب می شوند. آموزش زبان بیشتر بشکل گرامر، مغلق وپیچیده ترتیب یافته و نتايج مطلوب را نمي دهند.

5- در ارگانهای مشورتي و راهنمايي باید کسانی باشند که از اوضاع وچگونگی کار و مشاغل در فنلند آگاهی داشته باشند و نیز توانايي، استعداد و نيازها و مشکلات کارگران خارجی را درست درک بتوانند، تا بهتر و موثر تر بتوانند آنها را راهنمايي کنند.

6- برای راهنمای شغل وکار یابی ویا مسایل تحصیل ومکتب جوانان و یا کلان سالان افغاني، از شخصیت های تحصيل کرده ای جامعه افغانی استفاده شود.

7- دولت برای تطبیق قانون کار و استخدام کارگران مهاجر به کار، مقرراتي را وضع نمايد تا در عمل از مورد تبعیض قرار گرفتن و به حاشيه راندن مهاجرین جلوگيری شود؛ مانند برخی از کشورهای اسکاندینا.

8- مشاوران وراهنمایان تحصیلی یا شغلی جوانان خارجی در مکاتب و مراکز آموزشی، ضمن داشتن اطلاعات کافی از بازار کار وحرفه های مختلف، سلیقه ها واستعداد های جوانان را بیشتر ارزیابی نموده ومسئولانه مشورت وراهنمايي نمایند. به دلیل فقدان آگاهی لازم، بیشتر جوانان خارجي برای تحصيل در دانشگاهها ميل چنداني نداشته و بطرف بازار کار شتاب مي کنند و بعدها با دنیای ازسر گردانی مواجه شده و بدون داشتن تخصص و مسلک خاصي ازین شغل به آن شغل دست و پنجه می زنند. سرانجام چنين افرادی جذب مشاغل چون پیتزايي و کارهای شاقه می شوند.

در ختم سمينار، خانم تانيا تاورو و خانم ساتو يولاندر و گرانندۀ سمينار حامد شفايي مشترکا" از شرکت کنندگان سپاگزاری نموده و ختم سمينار را اعلان نمودند.

فلمبرداری و عکسبرداری اين سمينار به کارگردانی آقای پيک، توسط خانم شکيبا عادل، آقای علي محمدی و بشير جان پيک انجام شد.

ساعت 18.30 موترهای سرويس شرکت کنندگان از مقر سمينار به مقصد شهرهای يواسکوله، تامپری و نوکيا، هوينکا، وانتا، هلسينکي و تورکو حرکت نمودند.قابل ياد آوری است که اين سمينار در فضای مملو از محبت و صميميت بين اشتراک کننده ها برگزار گرديد. مشارکت وسيع افغانها و فعالين اجتماعي و فرهنگي جامعۀ افغاني مقيم فنلند در آن ديده مي شد.

يکي از خواستهای مشترک اشتراک کنندگان ايجاد يک اتحاديه واحد و سراسری بود که استرتژی امور فرهنگي و اجتماعي افغانها را در فنلند بطور شايسته و لازم هماهنگي و رهبری کند.

تهيه گزارش توسط کميتۀ فرهنگي کانون

منبع: سایت کا نون افغانستانیهای فنلند

پیامدکشته شدن بن لادن از دید گاه سه جنرال

2011-05-24T01:17:00.003+03:00

منبع بی بی سی

ازبخش به عبارت دیگر :

آمریکایی ها با شلیک یک تیر در مغز اسامه بن لادن در پاکستان به زندگی او پایان دادند. باراک اوباما آن را "اجرای عدالت" نامید. ولی آیا کشتن مردی که چنان تحت تعقیب بود واقعا شروعی است بر پایان تهدیدهای تروریستی جهادگرا؟ این چه پیامدی برای ثبات دراز مدت در افغانستان و پاکستان خواهد داشت؟ سه مهمان امروز من نقش های مهمی را در امنیت ملی در پاکستان، آمریکا، و بریتانیا ایفا کرده اند. آیا واقعا کشتن بن لادن جهان را امن تر خواهد کرد؟ تاریخ پخش: 2011/05/10

به برنامه "هاردتاک" خوش آمدید، ژنرال سِر مایک جکسون اینجا در استودیو، ژنرال اسد دورانی از ابوظبی، و همینطور دیوید ورمزر از واشنگتن دی سی. آقایان خوش آمدید.

اسد دورانی، با شما شروع می کنم. در اوایل دهه 1990 شما رئیس آی اس آی (سازمان اطلاعاتی پاکستان) بودید و سمت های ارشد دیپلماتیک هم در حکومت پاکستان داشته اید. آیا به نظر شما امکان دارد که حکومت شما از عملیات فوق العاده نیروی ویژه آمریکا در حمله به محل زندگی اسامه بن لادن در پاکستان بی اطلاع بوده باشد.

اسد دورانی: این امکان هست که آنها بی اطلاع بوده باشند، ولی به احتمال خیلی زیاد اطلاع داشته اند. مخصوصا تا جایی که به آی اس آی مربوط است آنها اطلاعاتی از حضور بن لادن داشته اند. و درمورد خود عملیات هم امکان ندارد که این حمله بدون دست داشتن نیروهای امنیتی پاکستان صورت گرفته باشد، حداقل در بعضی از مراحل آن و شاید هم در مراحل آخری.

بهرحال نشانه ها حاکی از آن است که آنها هم درگیر عملیات بوده اند، به آنها گفته شده بود، و آنها در مواضع خود بودند، افسران ارتش در دفاتر خود آماده بودند، نیروهای امنیتی پلیس و ارتش در اطراف آن منطقه رفت و آمدها را زیر نظر داشتند، هلیکوپتر های پاکستانی هم در آسمان بودند. ولی درمورد اطلاع و آگاهی مقام های پاکستان، احتمالش است که همه آنها درجریان همه جزئیات نبوده اند، ولی گروه کوچکی حتما خبر داشتند، و هدف این بوده است که در زمان مناسب همکاری کنند.

اگر جریان آنطوری است که شما فکر می کنید، پس چرا حکومت پاکستان حقیقت را نمی گوید؟

اسد دورانی: بله، سوال بسیار خوبی است. به دلیل پیامدهای سیاسی آن در خود پاکستان. اولا اگر آنها بگویند که در عملیات دست داشته اند بخش نسبتا بزرگی از مردم پاکستان خیلی ناراحت خواهند شد، نه بخاطر اسامه بن لادن، بلکه بخاطر اینکه فکر می کنند که پاکستانی ها با آمریکایی ها در چنین عملیاتی همکاری کرده اند. از طرف دیگر اگر آنها بگویند که اصلا دست نداشته اند، پس نیروهای امنیتی پاکستان می توانند به دلیل بی کفایتی شان سرزنش بشوند، اینکه خارجی ها توانسته اند از صدها کیلومتر دورتر وارد کشور شوند و به منطقه ای مثل ابت آباد بروند و چنین عملیاتی را انجام بدهند. یعنی در این حالت هم آنها یا اصلا اطلاع نداشته اند یا اگر اطلاع داشتند قادر نبوده اند در مقابل آن کاری بکنند.

با در نظر گرفتن همه این نکات، بیانیه حکومت مبنی بر اینکه در این عملیات دستی نداشته است عملی عاقلانه بوده است. به این ترتیب مردم می توانند با توجه به میزان اعتباری که برای این حکومت قائل هستند نتیجه دلخواهشان را بگیرند.

دیوید ورمزر، شما البته که در دولت جورج دبلیو بوش مشغول به کار بودید و سال ها مشاور ارشد دیک چنی بودید. اینجا اسد دورانی، رئیس پیشین سازمان اطلاعات پاکستان، را داریم که می گوید به نظر او پاکستان درمورد عملیات آمریکایی های حقیقت را نمی گوید و اینکه این یک عمل عاقلانه است، این به نوعی توصیف یک رابطه بسیار کجدار و مریض است، اینطور نیست؟

دیوید ورمزر: بدون شک اینطور است. ولی فکر نمی کنم که این روش درستی باشد. من شخصا وجود میزانی از شفافیت را ترجیح می دهم. ولی فکر می کنم آنچه که ژنرال دورانی گفت درست است، درمورد این حقیقت که که آی اس آی یا عواملی از حکومت، شاید خود زرداری نه، ولی حتما بعضی عناصر حکومتی حداقل یک آگاهی مختصری از جایگاه بن لادن در پاکستان داشته اند، ولی عمدا آن را پیگیری نکرده اند. و این یک مسئله استراتژیک خیلی مهمی است که بر سیاست های آمریکا در ارتباط با پاکستان در ماه های آینده تاثیر خواهد گذاشت.

یعنی شما می گویید که مسئله اصلی این نیست که پاکستانی ها از عملیات آمریکایی ها اطلاع داشتند بلکه این است که مقام های پاکستانی خبر داشتند که بن لادن احتمالا چندین سال آنجا حضور داشته است.

دیوید ورمزر: بله، اگرچه معلوم شد که پاکستان از عملیات آمریکا خبر داشت، رسمی یا غیررسمی، و همکاری هایی کرده است، همانطور که ژنرال دورانی گفت، نیروهای امنیتی منطقه را زیر نظر داشتند و مردم محل را از منطقه دور نگه داشتند، تا به نیروهایی آمریکایی امکان بدهند تا بدون اختلال در عملیات وارد منطقه و از آن خارج شوند. خوب این همکاری به دولت آمریکا در سیاستش در ارتباط با پاکستان در آینده کمک خواهد کرد.

مطمئنم که حکومت پاکستان باید ملاحظات زیادی در نظر بگیرد، هم در سیاست هایش در داخل افغانستان و هم در رابطه اش با آمریکا. اگر پاکستان اذعان کند و نشان دهد که به آمریکا در عملیاتش کمک کرده است، خوب این می تواند به حفظ رابطه شان با آمریکا کمک کند. چون در هر حال این نکته اصلی هنوز برای آمریکا مطرح است که به وضوح عناصری در پاکستان هستند که حضور بن لادن در این کشور را تحمل کرده اند.

اسد دورانی، شما بفرمایید.

اسد دورانی: از آن خبر داشتند ولی قرار نبوده است که تمام مدت آن را کاملا سری و مخفی نگه دارند. اگر به تاریخ نگاه کنید می بینید که در زمان مناسب پاکستان این اطلاعات را دراختیار آمریکا می گذاشت، مثل کمک به دستگیری خالد شیخ محمد. برای فاش کردن محل بن لادن هم زمانش رسیده بود، بسته به ارزیابی که حکومت و ارتش پاکستان از زمان مناسب آن داشته است.

باید منتظر باشیم ببینیم که آیا تحلیل شما درست از آب درمی آید. ژنرال سِر مایک جکسون، شما رئیس ستاد ارتش بریتانیا در زمان درگیر شدن بریتانیا در جنگ افغانستان بودید. شما افغانستان، و البته پاکستان را هم، خیلی خوب می شناسید، سال ها با فرماندهان نظامی پاکستان در ارتباط بوده اید. آیا این به ذهن شما خطور نکرده است که اینجا یک مشکل اساسی وجود دارد. ظاهرا همه بر این باورند که عده ای در داخل حکومت پاکستان یا حداقل در داخل سازمان اطلاعات پاکستان مطمئنا خبر داشتند که اسامه بن لادن در ابت آباد زندگی می کرده است، ولی هیچ اقدامی در این راستا نکردند. حتی احتمالا این اطلاعات را مخفی نگه داشتند و به آمریکایی ها نارو زدند.

ژنرال سِر مایک جکسون: این سوال خیلی بجاست و من جواب آن را نمی دانم. ولی بسیاری از ناظران فکر می کنند این مرد که 10 سال است که تحت تعقیب است، و ظاهرا برای چندین سال در چند صد متری یک آموزشگاه نظامی پاکستان زندگی کرده است، خیلی به اعتبار پاکستان لطمه زده است.

ولی لازم است به این نکته توجه کنیم که حکومت پاکستان چندین دهه است که تحت شرایط حساس ژئوپلیتیکی بوده است و خیلی با احتیاط عمل کرده است، یعنی در این بخش حساس و مسئله دار جهان، که بعد از حملات 11 سپتامبر بر حساسیت و مشکل آن اضافه هم شده است.

با توجه به این نکته که پاکستان تحت شرایط حساس با احتیاط عمل کرده است، هیچ گاه به ذهن شما خطور کرد که نمی توانید به حرف هایشان اعتماد کنید؟

ژنرال سِر مایک جکسون: جواب این سوال برای من خیلی سخت است. من هیچی دلیلی ندارم که فکر کنم در گفتگوهای زیادی که با فرماندهان ارشد پاکستانی داشتم، به من دروغ گفته شده است. معنی اصلی سوال شما هم همین است.

البته همین است.

ژنرال سِر مایک جکسون: من چنین برداشتی نداشتم، ولی نمی توان گفت که دروغی بود یا نبود، چون من این را نمی دانم.

هر سه شما آقایان از شرایط حساس پاکستان و عملکرد بااحتیاط حکومت آن می گویید و اینکه پاکستان همیشه تحت فشار بوده است، مخصوصا روی صحبتم با شما دیوید ورمزر است، چطور برای آمریکا ممکن است که یک رابطه کارآمد با چنین حکومتی داشته باشد. شما گفتید که از زمان کشته شدن بن لادن فشارهای سیاسی در آمریکا بیشتر شده است، برای مثال آمریکا متعهد است که ظرف 5 سال آینده 7.5 میلیارد دلار به حکومت پاکستان بدهد. شما فکر می کنید این تعهد عملی خواهد شد، در حالیکه سناتورها در مورد پاکستان می گویند، نقل می کنم، "دودوزه بازی" کرده ا ست.

دیوید ورمزر: این نشانه بدگمانی و بی اعتمادی زیاد آمریکا در رابطه اش با پاکستان است، بطوریکه می بینیم کمیته نیروهای مسلح سنا، سناتور کارل لوین، درحقیقت گفته است که پاکستان همین حالا باید جواب بدهد. به عبارت دیگر به همین راحتی نمی توان از این موضوع گذشت و انتظار داشت که در چند ماه آینده همه چیز مثل سابق و بطور معمول پیش برود.

پس این موضوع در راس مسائل مطرح خواهد شد، و در این روند توضیحات و تفاسیری ارائه خواهد شد. دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم آصف زرداری شخصا به ما دروغ گفته است یا قبلا پرویز مشرف به ما دروغ گفته بود. ولی دلایلی هست که نشان دهد آنها کنترل کامل بر ساختار حکومتی ندارند. و این برای همه ما نگران کننده است و موجب بی اعتمادی به پاکستان.

پس این سوال مطرح می شود که از این به بعد چه سیاستی را درقبال پاکستان در پیش بگیریم. آیا آنها را در تنگنا و تحت فشار قرار بدهیم، یا با آنها کار کنیم و آنها را در تنگنا قرار ندهیم. فراموش نکنیم که پاکستان کشوری با قدرت سلاح هسته ای است و این مسئله مهمی است. ما باید با دقت خیلی زیاد سیاستمان را انتخاب کنیم.

من مطمئن نیستم، ولی اگر واقعا حکومت پاکستان نمی تواند همه چیز را تحت کنترل داشته باشد، این خود یک سری ملاحظات ناخوشایندی را پیش رو می گذارد. از طرف دیگر اگر آنها اطلاع داشتند و کنترل هم داشتند، خود این یک سری ملاحظات ناخوشایند دیگر را پیش رو می گذارد. هر کدام که باشد باعث نگرانی و بی اعتمادی است.

ژنرال سِر مایک جکسون: اجازه بدهید درمورد زمینه های ایجاد شرایط کنونی توضیحی بدهم. نباید فراموش کنیم که رابطه طولانی نیمه-دشمنی بین پاکستان و هند وجود دارد، و بیشتر رفتارهای خارجی پاکستان را میتوان با این منشور دید. کشمیر هنوز موضوع اختلاف شدید پاکستان و هند است که در سال 2003 دو کشور را تا آستانه جنگ کشاند.

همانطور که شما می گویید هند و کشمیر برای پاکستان یک مسئله است، همینطور موضوع افغانستان است که مسئله دیگر پاکستان است.

ژنرال سِر مایک جکسون: دقیقا.

تا چند لحظه دیگر در این مورد صحبت خواهیم کرد. ولی قبل از آن، اسد دورانی، در مورد همین نکته که آیا حکومت پاکستان کنترل امنیت و اطلاعات کشورش را در دست دارد یا نه. اگر نه، مطمئنا عبارت "حکومت ناموفق" درمورد آن صدق خواهد کرد.

اسد دوارنی: قبل از اینکه در نتیجه گیری خود اینطور اغراق کنیم، بهتر است به این نکته توجه کنیم که ما داریم یکی از ابتدایی ترین و اساسی ترین قوانین بازی در سیاست را نادیده می گیریم. اگر کسی فکر کند که پاکستان و آمریکا در شرایط 10 سال گذشته نسبت به هم کاملا شفاف و مستقیم و منصف بوده اند و اینکه طرفین به "دودوزه بازی" همدیگر سوءظن نداشته اند، مسلما این بازی را درک نخواهد کرد. در این بازی نمی شود کاملا رو بازی کرد، کارت هایی است که نشان می دهید و کارت هایی است که مخفی می کنید تا در زمان مناسب از آن استفاده کنید. هم آمریکا و هم پاکستان در زمان خودش اقداماتی را انجام داده اند که برای دیگری دردسرساز بوده است. احتمالا پاکستان به دلیل موقعیتش بیشتر تحت تاثیر قرار گرفته است. ولی این روش درست بازی است.

ولی درمورد مسئله "اعتماد"، روابط بین الملل بر اعتماد استوار نیست، بلکه بر منافع مشترک و تغییر منافع در مسائل مشخص و خاصی استوار است. و در این مورد خاص هم، تضاد منافع و تغییر در اهداف استراتژیک مطرح بوده است.

آقای دورانی، شما پیچیدگی مسائل را خیلی خوب توضیح دادید، ولی جواب شما به این سوال چیست: فکر می کنید آیا در این برهه از زمان حکومت زرداری و گیلانی کنترل عناصر و عوامل متنوع سازمان های امنیتی و اطلاعاتی بویژه آی اس آی را در دست دارد؟ بله یا خیر؟

اسد دورانی: من مطمئنم که آنها به هم اعتماد دارند. معمولا اینطور است که در بعضی سطوح تظاهر به بی اطلاعی می کنند، و فکر می کنند که این تظاهر سودمند است.

تا چند لحظه دیگر در مورد مسئله پاکستان و افغانستان صحبت خواهیم کرد. ولی اول می خواهم در مورد پیامد کشته شدن بی لادن و جنبه های زیاد این پیامد صحبت کنیم. اول ببینیم که دیدگاه آمریکا در این مورد چیست. دیوید ورمزر، شما سال ها در دولت جورج دبیلو بوش فعال بودید و خیلی به دیک چنی نزدیک بودید. چند ماه پس از اینکه اوباما به ریاست جمهوری رسید و چند تغییر برنامه ریزی شده در بعضی از سیاست ها را دنبال کرد، مثل بستن زندان گوآنتانامو یا منع استفاده از القای حس غرق شدگی یا به اصطلاح "تکنیکهای پیشرفته شکنجه". دیک چنی باراک اوباما را متهم کرد که امنیت ملی آمریکا را به خطر می اندازد. فکر می کنید که حالا او یک عذرخواهی به اوباما بدهکار است.

دیوید ورمزر: نه، فکر نمی کنم که او عذرخواهی به اوباما بدهکار است. اولا این یک بحث سیاسی موجه است، و بطوریکه از این عملیات آمریکا برمی آید این احتمال هست که بعضی از همین بازجویی ها که مورد انتقاد رئیس جمهوری، بارک اوباما، و اساس انتقاد او از دولت قبلی بود، اطلاعاتی را در اختیار آمریکایی ها گذاشته است که نهایتا به مرگ بن لادن انجامیده است.

یعنی شما دارید می گویید که این ثابت می کند که شکنجه تاثیر دارد؟

دیوید ورمزر: واژه شکنجه را بکار نمی برم، من می گویم وجود این بازداشتی ها در گوانتانامو یا جاهای دیگر، اگر جاهای دیگری باشد، و بازجویی از آنها باعث بروز اطلاعاتی حیاتی شد. و اگر ما از کانال دادگاه های مدنی عمل می کردیم بسیاری از این اطلاعات به دست نمی آمد. من طرفدار شکنجه نیستم.

باید صحبت شما را اینجا قطع کنم. ژنرال سِر مایک جکسون، دولت بریتانیا، و حداقل مردم بریتانیا موضع بسیار روشنی علیه "تکنیک های پیشرفته شکنجه" که در آمریکا استفاده می شود اتخاذ کرده اند. آیا شما این ادعای دیوید ورمزر را قبول می کنید.

ژنرال سِر مایک جکسون: بستگی به تعریف شکنجه دارد. در این مورد مسلما تعریف حکومت آمریکا از شکنجه با تعریف حکومت بریتانیا متفاوت است. به همین دلیل دو کشور در این مورد هیچوقت موضع واحدی نداشته اند.

ولی نکته اینجاست که دیوید ورمزر از واشنگتن، درست یا نادرست، می گوید که بعضی از اطلاعاتی که نهایتا منجر به مرگ بن لادن شد، احتمالا از طرف زندانیان گوانتانامو که مورد این نوع تکنیک های بازجویی پیشرفته قرار گرفته اند، آمده است. آیا می توان نتیجه گیری کرد که حذف این روش، آنطور که اوباما تصمیم دارد، کار اشتباهی خواهد بود؟

ژنرال سِر مایک جکسون: موضع حکومت بریتانیا در این مورد کاملا روشن و واضح است، و من بعنوان کارمندی که تا همین اواخر در خدمت دولت بریتانیا بوده ام، موضع من هم در این مورد در همان راستای موضع و سیاست بریتانیا خواهد بود.

اسد دورانی: امکان ندارد این اطلاعات از گونتانامو یا بگرام که آنجا هم این نوع شکنجه اعمال شده است، آمده باشد.

یعنی هدف رد گم کردن است؟

اسد دورانی: نه. این افراد ممکن نیست که دانسته باشند اسامه بن لادن در 10 سال آینده کجا می بوده است. این موفقیت مستلزم کار بسیار مداوم و دقیقی بوده است که اگر نه سال ها، حتما ماه ها، همه چیز را کنترل و ردیابی کرده اند تا نهایتا رد او را پیدا کرده اند. این زندانیان نمی توانند این اطلاعات را داده باشند. دوم اینکه در مورد مسئله شکنجه، ممکن است که شکنجه در کوتاه مدت عمل کند ولی نهایتا باعث بروز اطلاعات غلط می شود.

دیوید ورمزر: من فکر می کنم این درست نیست. فکر می کنم که درمورد رابط و پیک های بن لادن، اینکه چه کسانی بودند و ردیابی مسیر این پیک ها، همه این کارها خیلی طولانی بوده است که از طریق بازجویی از زندانیان صورت گرفته است.

من اصلا نمی دانم که آیا این تکنیک های پیشرفته تاثیر داشته است یا نه. من چندان طرفدار این نوع روش نیستم، به دلیل اینکه فکر می کنم افراد تحت شکنجه حاضرند به هر چیزی اقرار کنند به این امید که به شکنجه پایان بدهند. و به این روش نمی توان اطلاعات درست گرفت.

ولی بعضی از این بازجویی ها، البته من هیچوقت نمی توانم بگویم که تحت تاثیر تکنیک های پیشرفته بوده است یا نه، ولی بعضی از این بازجویی ها و اطلاعاتی که از زندانیان گرفته شده است به ردیابی پیک ها کمک کرده است.

نکته مدنظر شما را گرفتم، شما معتقدید که امکانش هست که بعضی از این اطلاعات خیلی مهم از زندانیان بدست آمده باشند. حالا می خواهم به آینده نگاه کنیم. باتوجه به اینکه تفکر جنگ با تروریسم در پیش گرفته شد، و باتوجه به نظرات پرهیجانی که در 24 ساعت گذشته شنیده ایم، مبنی بر اینکه مرگ بن لادن نقطه عطفی است در روند "جنگ علیه تروریسم"، البته اگر چنین مفهومی را بپذیرید، پس معنی اش این است که جنگ علیه تروریسم برنده شده است. اسد دورانی، با مهارت و تخصص شما در زمینه امنیت، آیا فکر می کنید این صرفا فکر خیلی خامی است یا نه؟

اسد دورانی: با شناختی که من از سازمانی بنام القاعده دارم، با حذف اسامه بن لادن تغییر زیادی حاصل نخواهد شد. این تغییرات می توانند منفی باشند، یعنی درواقع به سازمان القاعده کمک کند تا در این فاصله، آنطوری که گفته می شود، بیشتر غیرمتمرکز شود و شاخه های بیشتری تولید کند.

ولی اگر امکان یک تغییر مثبت هم باشد این است که بعد از حذف بن لادن هدف اصلی برای آمریکایی ها در افغانستان بدست آمده است و یک استراتژی جدی برای خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان عملی است. اینجا است که می شود گفت تغییری ایجاد شده است.

ولی اجازه بدهید که باز بگویم که آمریکا چنان عمیق در افغانستان درگیر شده است و قبل از اینکه بتواند از افغانستان خارج شود خیلی کارهاست که باید انجام بدهد.

ژنرال سِر مایک جکسون، شکی نیست که یک نوع امید سمبلیک به وجود بن لادن بود که حالا دیگر نیست. ولی حقیقت این است که رئیس ستاد ارتش بریتانیا می گوید که تهدیدات اصلی الان از یمن می آید، از سومالی از مغرب...

ژنرال سِر مایک جکسون: این بیشتر مسئله گسترش جغرافیایی آن است تا مسئله سازمان. هنوز سازمان القاعده است که در این مکان ها حضور دارد.

بله، ولی شدیدا غیرمتمرکز شده اند و بن لادن دیگر نقش فرماندهی کل را نداشت. پس نبود او چه اهمیتی دارد؟

ژنرال سِر مایک جکسون: ظاهرا هنوز رابط ها و پیک هایش در رفت و آمد بودند و هنوز نقشی بعنوان فرمانده و رهبری متمرکز داشت. ولی فکر می کنم که بیشتر مسئله سمبلیک بودن او بود، موقعی که زنده بود و حالا هم از بین رفتنش. احتمالا شاهد عکس العمل ها و انتقام هایی خواهیم بود، ولی به نظر من این فقط یک مسئله تاکتیکی است.

ولی درمورد پیامدهای استراتژیک باید گفت که عزیمت او از این هرج و مرج به اضافه آنچه که ما اکنون در مغرب و بخشی از خاورمیانه شاهد آن هستیم، یعنی این موج اعتراضات مردمی است که مهم است. مردم این مناطق به عقاید دیوانه واری که بن لادن خود را نماینده آن می دانست "نه" می گویند. دیگر زمان او گذشته است. مطمئنم که هنوز به پایان کار القاعده نرسیده ایم، ولی از نقطه نظر استراتژی تاس بازی علیه آنهاست.

شما نظر بسیار خوشبینانه ای ارائه دادید از آنچه که "بهار عرب" نامیده شده است.

ژنرال سِر مایک جکسون: بله، من خوشبینم.

اجازه بدهید نقل قول کنم از انور العولقی، رهبر القاعده در شبه جزیره عربستان گفت که براداران مجاهد ما در تونس، مصر، لیبی و بقیه کشورهای مسلمان دوباره فرصت این را پیدا می کنند که بعد از 3 دهه اختناق دوباره نفس بکشند. صریحا به این علت که هرج و مرج سیاسی در این کشورها فرصتی را بوجود آورده است که القاعده، حتی اگر محبوب هم نباشند، می توانند از این فرصت استفاده کنند.

ژنرال سِر مایک جکسون: خوب ممکن است چنین قصدی داشته باشند و سعی شان را بکنند، ولی من فکر نمی کنم و امیدوارم که شرایط برای آنها مناسب نباشد.

دیوید ورمزر، نظر شما چیست؟

ژنرال سِر مایک جکسون: اجازه بدهید، چون پایه و اساس جنبش های مردم عرب الهیات تحریف شده نیست، الهیاتی که بن لادن معرفی کرد.

دیوید ورمزر: خوب، بهار عرب به نظر من یک لحظه است نه یک جنبش. ولی جنبش زیر پوسته ای است و بستگی به استراتژی و نوع مانور این حرکت ها دارد. و نهایتا اینها به اضافه نوع جامعه آنهاست که تعیین می کند هر حرکتی در هر کشوری چه معنی دارد. در مورد کشورهایی مثل سوریه و ایران، فکر می کنم که معنی مثتبی داشته باشد، آن هم به دلیل اینکه مردم این کشورها از ماهیت ایدیولوژیکی حکومت هایشان دیگر خسته شده اند و جانشان به لبشان رسیده است، ولی درمورد مصر من خوشبین نیستم.

ولی در مورد تهدید از طرف بقایای سازمان بن لادن، فکر می کنم اصولا القاعده ای که ما می شناسیم در اکتبر 2001 منهدم شد، و در 2002 و 2003 این مراحل پخش و پراکندگی آن شروع شد. و بعد از آن شاهد بودیم که حکومت هایی در منطقه سعی کردند تا اندازه ای از بعضی از عناصر و عوامل میانه روتر القاعده بهره برداری بکنند، همانطور که در دهه 1960 سازمان آزادیبخش فلسطین تقسیم شد و به لایه های متعددی تجزیه شد...

بخشید که صحبت شما را قطع می کنم، دیگر فرصتی نداریم. قبل از پایان بحث باید بطور خلاصه درمورد افغانستان صحبت کنیم. یک مکتب فکری است که می گوید حالا که آمریکایی ها به هدف خود در حذف اسامه بن لادن رسیده اند، باراک اوباما راحت تر می تواند یک برنامه خروج موثر و سریع نیروهای آمریکایی از افغانستان را شروع کند. فکر می کنید که این عملی است و تاثیر دارد؟ اسد دورانی.

اسد دورانی: بله، امکانش هست. چون اگر این استدلال مورد قبول قرار بگیرد و اگر این استدالال با استراتژی مناسبی ترکیب شود، بله امکانش هست. ولی همانطور که قبلا هم گفتم درگیری آمریکا در افغانستان چنان عمیق و پیچیده شده است، یعنی تعداد گروه های فشار چنان زیاد شده اند، مانند سازمان ها و افسران آمریکایی که منافع خودشان در افغانستان را توسعه داده اند، برای آمریکا کار آسانی نخواهد بود، ولی هنوز هم عملی است. من موافقم و آرزو می کنم که از این استدلال به درستی استفاده بشود یعنی شروع خوبی برای خروج آمریکا باشد.

نظر شما، ژنرال سِر مایک جکسون، چیست؟ شما شاهد بودید که عده قابل توجهی از سربازان شما کشته شدند و در جنگ علیه طالبان و بر سر افغانستان جان گذاشتند. آیا زمان آن رسیده است تا به این جنگ پایان داد. به نظر می رسد که القاعده در افغانستان دیگر حضور ندارد...

ژنرال سِر مایک جکسون: نه به شکل قبلی.

و هنوز مردان بریتانیایی زندگیشان را از دست می دهند. آیا زمان آن رسیده است که بریتانیا و آمریکا واقعا به جنگ افغانستان پایان بدهند؟

ژنرال سِر مایک جکسون: رئیس جمهور آمریکا و نخست وزیر بریتانیا تاریخ هایی را اعلام کرده اند، برای تحویل مسئولیت حفظ امنیت و ثبات به خود نیروهای افغانستان.

البته ظرف 4 سال، و سربازان هر هفته جانشان را از دست می دهند، و افغان های زیادی هم کشته می شوند.

ژنرال سِر مایک جکسون: ولی باید این نکته را روشن کرد که وضعیت سیاسی و نهایی افغانستان قرار است چه باشد. مرگ بن لادن این شرایط را کامل نخواهد کرد. ما باید در جستجوی یک افغانستان باثبات باشیم و یک افغانستان که با همسایگانش هم در صلح باشد.

ولی پیام همیشگی این بوده است که ما در افغانستان هستیم تا مطمئین شویم که 11 سپتامبر دیگری در شهرهای غرب روی نخواهد داد.

ژنرال سِر مایک جکسون: فکر کنم این ماموریت اولیه بود، یعنی برگردیم به آن زمان درواقع عکس العمل اولیه به حملات 11 سپتامبر بود. ولی نهایتا هدف پخته تر و وسیعتر شده است.

اسد دورانی: افغانستان باثبات افغانستانی است که همه گروه ها در آن به توافق برسند، به این شکل ثبات افغانستان ممکن است، با بود یا نبود بن لادن.

باید نظر دیوید ورمزر هم را بپرسم.

دیوید ورمزر: درمورد ثبات افغانستان، فکر نمی کنم که ساختار پاکستان این امکان را بدهد. ساختار سیاسی پاکستانی که احتمالا بن لادن را مخفی کرده و پناه داده است به افغانستان بعنوان حیاط خلوت هند نگاه می کند. به همین علت خروج ز آمریکا دوباره درها را برای ظهور طالبان باز خواهد کرد، و همان عوامل و عناصری که به بن لادن پناه دادند از طالبان هم حمایت خواهند کرد. چون هنوز پاکستان هند را یک خطر استراتژیک می بیند.

فکر می کنم که به همین دلیل سال ها بین آمریکا و پاکستان اختلاف و تنش استراتژیکی بر سر افغانستان وجود داشته است. به همین علت خروج ما خلائی ایجاد خواهد کرد که می تواند منجر به ظهور مجدد طالبان خواهد شد. درست است که بن لادن نیست، ولی هنوز عده زیادی از القاعده و تروریست های دیگر آنجا هستند که می توانند از این ساختار استفاده کنند.

متاسفانه باید بحث را اینجا تمام کنیم، آقایان. دیوید ورمزر در واشنگتن، اسد دورانی در ابوظبی، و ژنرال سِر مایک جکسون اینجا در استودیو. از همه شما برای حضورتان در برنامه "هاردتاک" متشکرم.

منبع ویدیو "به عبارت دیگر" BBC

کوچی ها

2011-05-15T20:14:00.001+03:00

کوچی ها، مجرمین جنگی و متجاوزین به حقوق انسانی هزاره ها

عباس دلجو

"خدایا اَوغُون کوچی مِیایَه نمیدانی دَه سَرمُو چِی مِیایَه ؟
اَگَه جایداد مُونَه از مُو بگیره دیگه مالُومَه که هر چِی مِیایَه"

با سرازیر شدن کوچی های تا دندان مسلح پشتون در منطقه دشت گوله در مرز خوات و دایمرداد و کجاب بهسود، بار دگر مردم مظلوم و خلع سلاح شده هزاره با خطر مرگ، غارت، چپاول، آوارگی و بربادی مواجه شده اند . بار دگر تاریخ ظلم و جنایت بر هزاره ها در حال تکرار شدن است . متاسفانه در طول این سالیان سیاه تجاوز و آدم کشی و غارت و چپاول کوچی های مسلح، مدعیان دموکراسی و حقوق بشر و متولیان و تیکه داران مذهب و سیاست، در مقابل این جنایت وارده بر هزاره ها درین چند سال متوالی، که ده ها شهید و اسیر و صد ها زخمی و هزاران اواره و به آتش کشیده شدن صد ها منازل و خرابی هکتار ها از مزارع و نابودی احشام هزاره ها را در بر داشت، با توطئه سکوت برخورد کرده اند و با خیا ل راحت چنان مهر سکوت برلب زده اند که گویا در اطراف آنان هیچ حادثه ای رخ نداده است، تو گوئی تنها رسالت و دلمشغولی آنان، آرایش الفاظی از قبیل دموکراسی و آزادی و اسلام و برابری و ... در چارچوبه دساتیر گرامری و لفاظی های کلی، آنهم خرمن خرمن حرفهای مفت و آبکی و بی زمینه اجتماعی، که هیچ دردی از هزاران درد انبار شده در زمینه زندگی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مردم مظلوم کشور ما را درمان نکرده اند، میباشند .
به همین خاطر است که هر سال کوچی های مهاجم، هزاره های بیدفاع و بیگناه را میکشند، اموال آنان را غارت و چور و چپاول می کنند، خانه های مسکونی و مزارع را به آتش میکشند . چون مطمئن هستند که هزاره ها درین کشور، بی یاور و بی بازخواستگرند . کسی و قدرتی نیست که کوچی های قاتل و مهاجم را بخاطر اعمال جنایتکارانه شان به پای میز محاکمه کشاند . فقط عالی ترین مقام هزاره در دستگاه دولتی، در بدل اینهمه جنایات وارده بر مردم هزاره توسط کوچی ها صرف خواهان رسیدگی به امور مهاجرین و پرداخت خسارت، آنهم از طرف دولت، میگردد . درینجا از تعقیب عدلی جنایتکاران و آدم کشان اصلا حرفی در میان نمیاید. اینجاست که چهار سال متوالی هزاره ها را میکشند، اسیر میسازند، خانه و کاشانه و مزارع شان را میسوزانند و اموال و دارائی های آنان را به یغما میبرند و در بدل اینهمه جنایت کوچی ها، آنوقت لطف رهبران ما گل کرده از موضع دریوزگی و ضعف، کچکول گدائی بر گردن آویخته با کمال درماندگی، تقاضای خسارت مالی از دولت میکنند و یا تنها کار شان برای هزاره های بهسود این بود که نوید دهند : " ما با آقای کرزی به توافق رسیدیم و از ایشان قول گرفتیم که جلو حمله کوچی ها را به بهسود بگیرند".

یا للعجب ! اگر تجاوز و کشتار و سوزاندن خانه های مسکونی و نابودی مزارع و چراگاه های هزاره ها، جزء حق لاینفک کوچی های مسلح محسوب میگردد، خوب چه لزوم دارد که رهبران و نمایندگان هزاره ها برای تضیع حق کوچی ها که همان تجاوز و کشتن و سوزاندن و ویرانی و خرابی است، با آقای کرزی و باندش وارد معامله سیاسی گردیده و مردم را نوید تضیع حق کوچی ها را بدهند!!!؟ . اما اگر کشتن و تجاوز و ویرانی جزء حقوق مسلمه کوچی ها نبوده و این مردم مظلوم هزاره است که حق دارند در خانه و کاشانه شان با صلح و ارامش زندگی کرده و هیچ متجاوزی حق تجاوز به حریم امن زندگی آنان را نداشته باشد، پس چه لزوم دارد که مردم را منت بار کرده و داشتن حق زندگی را برای آنان امتیاز به حساب آرند؟. در حالیکه انسانها از انجائی که انسانند از حقوق طبیعی برخوردارند که شامل حق زندگی در صلح و آرامش نیز می باشد . شما آغایون رهبران و نمایندگان ملت ! درین چند سال متوالی بعد از حمله کوچی های مسلح و آنهمه جنایات بی شمار آنان در حق هزاره ها، چرا از آقای حامد کرزی نخواستید که به مقامات امنیتی و عدلی دستور محاکمه مرتکبین به جرایم جنائی را صادر کند؟ . مگر دفاع از جان و مال و امنیت اتباع کشور در مقابل تجاوز و آدم کشی و تامین مصئونیت جانی برای آنان جزء مکلفیت دولت نام نهاد آقای کرزی نمی باشد؟ . آیا فراموش کرده اید که آقای حامد کرزی و دار و دسته اش در طول حاکمیت ریاستی و انحصاری اش فرصت کافی داشتند تا معضله کوچی ها را در پرتو صریح ماده چهاردهم قانون اساسی کشور حل و فصل کرده و با اسکان کوچی ها نه تنها جلو کشتار و ویرانی و بربادی مردم بی گناه هزاره را می گرفتند، بلکه کوچی ها را از مزایای زندگی دائمی اعم از تعلیم و تربیت و کار و بار و تحکیم روابط اجتماعی با سایر انسانها، برخوردار ساخته و آنانرا به شهروندان با فرهنگ کشور مبدل میکردند؟. اما با سهل انگاری شما و کمک مستقیم آقای کرزی و حلقاتی در درون حاکمیت و دوستان پیرامون ایشان در طول چهار سال متوالی، کوچی های مسلح، به مناطقی از هزارستان حمله نموده و بعد از کشتن انسانهای بیگناه محلی و سوزاندن خانه ها و مزارع و چپاول و غارت اموال شخصی مردم، دوباره به سرزمین ابایی شان در آن سوی خط دیورند بازگشته و هیچ منبع امنیتی به تعقیب قانونی آنان نپرداخته است ؟.
در حالیکه همه میدانیم که اصلی ترین کار حکومت آقای کرزی در ارتباط جنایات و جرایم سازمان یافته کوچی ها، که از نگاه حقوق انسانی حائز اهمیت بیشتر است، همانا رسیدگی به اعمال جرمی کوچی های مسلح درین چند سال متوالی در بهسود از قبیل کشتار مردم محلی، غارت اموال و دارائی ها، سوزاندن خانه های مسکونی و نابودی مزارع آنان، میباشد . از دیدگاه قانون، جنایات کوچی های مسلح نه تنها شامل قتل نفس که تجاوز بر حریم انسان ها و برهم زدن امنیت عامه که جزء جنایات ضد بشری نیز محسوب گردیده و در قانون اساسی کشور تصریح شده که مرتکبین به این اعمال جنائی باید توسط قوای امنیتی دستگیر و به جزای اعمال شوم شان برسند، می باشد. اما متاسفانه درین چهار سال که کوچی ها به بهسود حمله کرده و مرتکب جنایات ضد بشری شده اند هیچگاه توسط دستگاه امنیتی حکومت آقای کرزی، مورد تعقیب عدلی قرار نگرفته اند. در حالیکه جزء وظایف اولیه دولت، دفاع از حقوق طبیعی (حق حیات، حق مالکیت، حق مصئونیت از کوچ اجباری، حق آزادی از غضب و تخریب ملکیت، حق تعلیم و تربیت، حق دسترسی به خدمات صحی، حق آزادی و امنیت شخصی و... ) می باشد که این حقوق مردم هزاره بهسود از طرف کوچی ها، آشکارا نقض گردیده است در حالیکه دولت به موجب مواد 6، 23، 24، 38، 40، 43 و 52 قانون اساسی افغانستان و سایر قوانین کنوانسیون های بین المللی، مکلف به حمایت از این حقوق شهروندان افغانستان می باشد .
از طرف دیگر کوچی های پشتون که در طول چهار سال متوالی بر مناطق هزاره ها با سلاح سبک و سنگین یورش برده و هر جنبنده ای اعم از زن و مرد و پیر و جوان و کودک و حتی حیوانات را قتل عام نموده و اموال مردم را به غارت برده و خانه و کاشانه شان را به آتش کشیده اند، این اعمال جنایتکارانه آنان نه تنها قتل نفس، که از مصادیق عریان "ژنوساید" و نسل کشی سازمان یافته نیز محسوب میگردد که ماده دوم قطعنامه شماره 861 مورخ 11 دسامبر 1946 مجمع عمومی سازمان ملل متحد اعلام داشته :" در این قرارداد مفهوم كلمه ژنوساید، یكی از اعمال مشروح زیر است كه به نیت نابودی تمام یا قسمتی از گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی صورت می گیرد:
1 قتل اعضای گروه.
2 صدمه شدید نسبت به سلامت جسمی یا روحی افراد آن گروه.
3 قراردادن عمدی گروه در معرض وضعیت زندگانی نامناسبی كه منتهی به زوال و نابودی قوای جسمی، كلی یا جزیی آن شود.
4 اقداماتی كه به منظور جلوگیری از توالد و تناسل آن گروه صورت گیرد.
5 انتقال اجباری اطفال آن گروه به گروه دیگر.
ماده سوم: اعمال زیر مشمول مجازات خواهد شد:
1 ژنوساید كشتار دسته جمعی
2 تبانی به منظور ارتكاب ژنوساید
3 تحریك مستقیم برای ارتكاب ژنوساید
4 شروع به عمل كشتار جمعی
5 شركت در جرم كشتار جمعی
ماده چهارم: اشخاصی كه مرتكب ژنوساید یا اعمال مشروحه در ماده سوم شوند، اعم از اینكه اعضای حكومت یا مستخدمین دولت یا اشخاص عادی باشند، مجازات خواهند شد". ماده ششم :"افرادی که متهم به قتل عام و یا دیگر اعمالی که در ماده سوم ذکر شده است میباشند، در دادگاه صلاحیتدار کشوری که جرم در آن واقع شده است و مطابق قوانین آن کشور و یا بوسیله دادگاه بین المللی که صلاحیت قضائی آن مورد قبول دولتهای عضو باشد، محاکمه میشوند."{1}
حالا جا دارد که امروز از آقای کرزی و دار و دسته حاکمیتش پرسیده شود که آقایان !! اینجا جنایاتی بوقوع پیوسته و انسانهای بیگناهی در مسلخ خواسته های تجاوز گرانه کوچی های پشتون، جان شان را از دست داده اند . اما جنایتکاران جنگی و مهاجمانِ به حریم شخصی مردم نه تنها محکوم به جزای اعمال تجاوز کارانه شان نشده اند بلکه با صدور فرمانی، نیروهای دولتی را موظف به حفظ و حراست، از جنایتکاران و مجرمین جنگی ساخته و چنین درافشانی کرده بودید :"اردوي ملي و پوليس ملي، مؤظف اند امنيت کوچي‌ها را در مسير بازگشت ‌شان به موقعيت‌هاي خزاني و زمستاني، به‌صورت جدي تأمين نمايند"{2}. درست به همین دلیل می بینیم که کوچی ها فقط به بهانه علفچر و ادعای مالکیت بر زمین، با احساس مصئونیت از جنایات قبلی شان هرساله برطومار جنایات شان افزوده و انسان های مظلوم و بیدفاع هزاره را به خاک و خون کشیده، خانه های مسکونی و مزارع آنان را به آتش کشیده و اموال و دارایی های شخصی آنان را غارت می کنند . بر فرض محال اگر ادعای حقوقی کوچی ها مورد قانونی داشته باشد طبعا هر ادعای حقوقی از طریق محاکم عدلی قابل پیگیری و حل میباشد . نه اینکه عده ای از آدم کشان مسلح بدون در نظرداشت احکام قانون اساسی کشور، بر مناطق مسکونی هزاره ها حمله کرده و انسانهای بی گناه محل را کشته و دارائی های آنان را ربوده و زمین های مزروعی شان را طعمه حریق کنند . زیرا با توجه به اصل حکومت قانون بر جرم، گیریم کوچی ها دعاوی حقوقی داشته باشند، طبق آراء حقوقدانان و روشنی قانون اساسی با مراجعه به مراجع قانونی زیربط، بدون ایجاد نا امنی و متوسل شدن به زور و تجاوز و خشونت، باید به حل منازعات ذات البینی بپردازند نه اینکه خود مدعی، قاضی و مجری گردیده و با سلاح دست داشته شان خانه ها، زمینها و املاک مردم را به زور تصاحب نمایند . در حالیکه به نص صریح قانون اساسی کشور : "مسکن شخص از تعرض مصون است . هيچ شخص، به شمول دولت، نمي تواند بدون اجازه ساکن يا قرار محکمه با صلاحيت و به غير از حالات و طرزى که در قانون تصريح شده است، به مسکن شخص داخل شود يا آن را تفتيش نمايد"{3}.

پی نوشت ها :
1 - ماده دوم قطعنامه شماره 861 مورخ 11 دسامبر 1946 مجمع عمومی سازمان ملل متحد
2- فرمان آقای کرزی مورد حل منازعه ميان کوچي ها و ساکنين ولسوالي هاي بهسود و دايميرداد
3- فصل دوم - ماده سي و هشتم قانون اساسی افغانستان

منبع : نمای نزدیک

نگاهی به شیوه آموزش وپرورش فنلند

2011-04-17T04:35:00.000+03:00

تصویری از جشن با شکوه نوروز - هلسینکی

2011-03-30T01:50:00.005+03:00

برای اولین بارجشن با شکوه نوروز1390 به همت وهمکاری سه انجمن افغانی د رهلسینکی برگزارگردید.

*****

پیام نوروزی انجمن ها و گزارش جشن نوروزهم میهنان را در فنلند از اینجا بخوانید

.......................................................................................................................................

*****

منبع سایت کا نون :

بیانیه سه انجمن پناهندگان افغانی در هلسینکی،که محفل عید نوروز را بطور مشترک برگزار نمودند وتوسط محترم اقای نصرالله پیک مسئول کانون افغانستانیهای فنلند قرائت گردید.

بنام خدای آگاهی ، آزادی ، برابری و محبت!

ابتدا جشن کهن و باستانی نوروزرا ازطرف خود ونیا بتن ازطرف اعضاء و شورای اجرای: کا نون افغانستانی های فنلند ، انجمن افغانها در هلسینکی و انجمن ملی فرهنگی افغانها ، به شما عزیزان وهمه ای هموطنان در هرکجای این گنبد خاکی که هستند صمیمانه تبریک و شاد باش می گویم.

حضار گرامی:

پیش از همه حضور گرم، صمیمی وپورشورشما هم میهنان عزیزرا به این جشن با شکوه واستقبال از نوروزباستانی ؛ صمیمانه خوش آمدید میگویم، به این حضور و نگاه نوروزی شما صادقانه دورد می فرستیم. نوروز و آغاز سال" نو" هجری شمسی را، به فرد فرد شما عزيزان وهمه ای نوروز دوستان سراسر گیتی؛ به ویژه هم وطنان عزیزما در سراسر فنلند و افغانستان، از صميم قلب، تبریک و تهنیت میگوئيم.

خواهران وبرادران:

ما دران و پدران عزیز، جوانان غیوروفرزندان علم دوست و نو نها لان اینده ساز ! دراین روزنو، آروزمندیم که جامعه بشری عاری ازهرگونه جنگ، ظلم، تبعیض، بی عداتی وبه دور ازهیولای طبیعی باشد . ازعمق جان ودل، آرزو مندیم که در وطن عزیزما افغانستان ، صلح وا قعی ، امینت، آبا دانی و رفا اجتماعی برقرارگردد؛ وبنیان آن بر مبنای عدل، آزادی و برابری استوار گردد.

درپرتو نوروزاز خداوند اگاهی و خرد، میخواهیم که سیاهی جهل، جورتبعیض ازآن ملک کهن رخت بربندد. با نگاه و آروزو های بلند انسانی ، سال نو را در شکوهیی بهار و تعالی روح انسان خواهانیم. سال نو، نوروز پر از برکت ، سر شار از محبت ، ترقی، کمال ،اخلاق، سعادت، و حدت، همدلی، برابری و برادری را آرزومندیم. ونیز غریو نوروز را با شکوفه های طبیعت، درچشمه سار زندگی و بهار پربارعمرتان، جاری می خواهیم.

هم وطنان عزیز

امروز خورشید نوروز، ازتراژ میر؛ به طلوع نشسته است ومیلۀ گل سرخ در دشت و دمن وطن به رویدن آغازیده است . شرنگ صدای اسپار دهقان، نوای سکوت طبیعت را در دل زمین شکسته است.

آ فرینش به با لندگی انسان، همراه با طبیعت رنگ تحول داده است. وازسوی دیگر وطن د ر بهار دموکراسی نوپای، قرار دارد ومردم منتظر امنیت وعدالت است . فراروی روزنه های امید دروطن، چا لشها ی بس بزرگی نیز نهفته است که بی تردید گشودن آن همه چالشها وآبادیی ویرانه ها ، بدون وحدت، همبستگی، همدلی، آگاهی وپای مردی تمام هم وطنان در سرز مین خورشید میسر نیست . گره کورتعصب، تحجر ونا اگاهی ها، با دستان آگاهان، آزادگان وعقلانیت است که گشوده می شود؛ وما نیز برای رسیدن به نیکی ها وامنیت وعدالت دروطن ، همرا باشما در این سال نو، ندا سر مید هیم که

" ای بزرگترین محبوب و تغییر دهنده ی حال ها ،حال ما را واحوال وطن ما را به بهترین وزیبا ترین وجه تغییر ده"

نوروز این سنن باستانی و کهن ، هزاران سا ل است که در سر زمین خراسان وخورشید تجلیل میگردد. از قصه سمنک تا گلگشت گل سرخ وطنین صدای اسپار دهقان دامن گسترده است . مراسم"جنده بالا" ی بیرق سخی در کابل وجنده بالای ومیله گل سرخ مزار، بخشی از هویت و فرهنگ نوروزی است. فرهنگ نوروز، درگوشه های وطن، با ادبیات، هنرتجسمی، تصویری، موسقی،نقاشی ، شعروداستان تجلی یافته است .

نوروز در غربت های تاریخ بسا شمشیر های حاکمان جفا پیشه را به خود دیده است ولی امروز؛ د رجهان شا هد هستیم که نوروز برای بیش از ۳۰۰ ملیون نفر، در سراسر گیتی ، آغاز سال نو است و بیش از سه هزار سال است که درمناطقی از بالکان، منطقه ؛ دریای سیاه، قفقاز، آسیای مرکزی و خاور میانه و نقاط دیگری از جهان نوروز جشن گرفته میشود". خورشید نوروز هر ویرانه ا ی را، رنگ بهار؛ بوی سبزه و عطر شکوفه می دهد . نوروز خیمۀ دلها ی سوخته و زخم قلب های شکسته را با شکوه شکوفه ها، مرهم می نهد .ارزش های فرهنگی این روز باستانی آن است که همه ی نوروز دوستان و هم وطنان ما را، در اقصا نقاط عالم هجرت، آوارگی گرد هم می آورد؛ وهویت فرهنگی و خود با وری می بخشد. در نوروزاست که رود خروشان محبت و همدلی برلبان جاری می گردد. مهد نوروز، بلخ با ستان است ؛ امروز با چهره ی شسته و دیوارهای فرو ریخته اما زنده است ، تندیس بودا در انفجارپیکرهای تنیده مدفون نیست بلکه هردو تمدن جزء میراث کهن بشریت و ثبت دیوان ملل گردیده است. شما می دانید که نام زیبای نوروز در تاریخ و تقویم جهان ثبت است.

سازمان ملل متحد این مهترین نهاد جهانی نیز درتاریخ 4 حوت 1388 عنعنه فرهنگی و باستانی نوروز را به رسمیت شناخت. اکنون هر سال صد ها ملیون انسان، عنعنه نوروز و خجسته بهار آن را، جشن می گیرند.

انسان همرا با تحول طبیعت هر تحولی را منشاء خلقت آ فرینش میداند وفرهنگ انسانی آرزویش صلح، نوع دوستی، مهرورزی و محبت است. جهان امروز آن، رویش" نوروز"را، سرلوحه کار خود قرارداده است. این حسن؛ حکایت یک گوشه ی از گستر دگی فرهنگی و میراث بشری نوروزاست . آن سنت ارزش مند را سازمان یونیسکوه نیز جزء میراث فرهنگی جهان ثبت کرده است . د رسا ل 2009 کا نادا ، نوروزرا شا مل روز های مهم تقویم خود ساخت . اکنون نوروز درجهان تکنولوژی و دیجیتال نیز راه گشوده ؛ شکوفه های صلح ، محبت وپیام انسان دوستی اش، بر روح وروان ملیون ها انسان، گل می افشاند.

ا مّا نوروزدرفنلند

برگزاری نوروز در فنلند، همراه است با تاريخ مهاجرت هم وطنان ما ، ايرانيها، کوردها، شهروندان مليتهای آسيای مرکزی و ديگر نوروز دوستان به فنلند، که هر يک، گاه مشترک و گاه جداگانه در شهرهای فنلند نوروز باستان را جشن گرفته اند. وتاریخ گواهی میدهد که درسرزمین فنلند تنها با چند نفر هم وطن ما در دهه ی نود ، شمع زیبای نوروزروشن گشته است ، واینک با قدم ها ونگاهای مملو از محبت با این جمعیت بزرگ و همبستکی فراگيرهم وطنان ما، جشن نوروز را شکوه مند تر تجلیل می نماییم.

خرسندیم که جشن نوروز، با قدامت پنج هزارساله اش، در قا مت سپید پوش فنلند نیز، لبخند را بر لبان هم وطنان عزیزونوروزدوستان، جاری ساخته است؛ ونیزوزیدن نسیم بهاری نوروزوآسمان آبی آن در فنلند، فردای سبز را نوید می دهد. ذرات نورخورشید نوروزاست که عشق و زندگی سر شار از محبت ؛ همدلی وهم سویی را به کنج هر دلی به ارمغان آ ورده است .

ما این پیوند همبستگی را به شما عزیزان با شکوه مندیی نوروز تبریک میگویم، تا با شد که در آینده بهتر، با شکوه تر ازاین؛ دروحدت نظر؛ صدا قت عمل و فرهنگ همبستگی ؛ برابر ی و برادری ، بشتر ازاین از سراسرفنلند در کنار هم باشیم .

ندای وحدت و همد لی سا لهااست که در محیط ما ، طنین افگن است و امسال با حضورگرم شما وهمت دور اندیشان، با تدبیر خردمندانۀ آنها ، در مدارهم نگری ، همدلی، یک پارچگی و باوحدت نظر چنین شکوه مندانه، تجلی یا فته است. امید که این نهال پر با ر تر از این ؛ وپر ثمرترازپیش؛ به منصه ظهور و کمال برسد. آن تد بیر نوروزی و حضور شما الهام بخش دلها ی است که برای تحول حال می اندیشد و آینده ی؛ سر شار از محبت وعاری از هرگونه، نا برابری ها را می پوید.آرزومنديم که گامها و همکاريهای بيشتر و نزديکتر بين انجمنهای افغاني در فنلند برای تعالي فرهنگي، خوشيها وموفقيت بيش از بيش هموطنان ما، برداشته شود.

ما مصمم هستیم و صبورانه تلاش می ورزیم که یک پارچگی را بیش از این شکوه بخشیم ؛ وکارکرد برگزار کنند گان این جشن کهن ؛ وآغازسال نو خود گواه است و قدم روشنی است در پرتو مهر ورزی ، خرد نگری وهم پذیری. در خا تمه زیبا ترین و با شکوه ترین شکوفه بهاری؛ نوروز 1390 را به شما حضار گرامی! وتمامی عزیزان نوروزی که در هر کجای این گیتی هستند و به ویژه تمامی هم وطنان عزیزدر دا خل وخارج ارزومندیم.

بهترین های نوروزی ؛ مقدم راه تان !

وزندگی تان پر از بهار، و نوروز تان خجسته باد!

و هر روز تان نوروز و نوروزتان پیروز!19.3.2011هلسینکی

کا نون افغانستانی های فنلند انجمن افغانها در هلسینکی و انجمن ملی فرهنگی افغانها

نرم نرمک ميرسد اينک بهار

2011-03-24T19:37:00.002+02:00

******

***

نوروزمبا رک !

****

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

شاخه های شسته، باران خورده، پاک

آسمان آبی و ابر سپيد

برگهای سبز بيد

عطر نرگس، رقص باد

نغمه و بانگ پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک ميرسد اينک بهار

خوش بحال روزگار …

خوش بحال چشمه ها و دشتها

خوش بحال دانه ها و سبزه ها

خوش بحال غنچه های نيمه باز

خوش بحال دختر ميخک که ميخندد به ناز

خوش بحال جان لبريز از شراب

خوش بحال آفتاب …

ای دل من، گرچه در اين روزگار

جامهء رنگين نمیپوشی به كام

بادهء رنگين نمینوشی ز جام

نقل و سبزه در ميان سفره نيست

جامت از آن می كه میبايد تهی است

ای دريغ از «تو» اگر چون گل نرقصی با نسيم

ای دريغ از «من» اگر مستم نسازد آفتاب

ای دريغ از «ما» اگر کامی نگيريم از بهار

…

گر نکوبی شيشهء غم را به سنگ

هفت رنگش ميشود هفتاد رنگ …

"مشیری"

جشن نورو ز1390 در هلسینکی

2011-03-19T02:37:00.000+02:00